Sitemizi Google aramalarında tercih edilen kaynak olarak ekleyin.
CHP Genel Başkan Yardımcısı Gazeteci-yazar Necdet Saraç, hayatında önemli bir yeri olan İsmail Öztürmen’i kaleme aldığı duygu yüklü yazıyla andı. Öztürmen’i “abim, babam, yoldaşım, aynı zamanda komutanımdı” sözleriyle anlatan Saraç, birlikte geçirdikleri yılları, köy kahvesindeki tavla maçlarını, uzun sohbetlerini ve ortak hayallerini paylaştı. Yazının en çarpıcı cümlesi ise bir dostun ardından yaşanan eksilmeyi anlatan “Çünkü orada artık İsmail Abi yok” oldu.
Gazeteci-yazar Necdet Saraç, hayatında derin izler bırakan İsmail Öztürmen’in ardından kaleme aldığı yazıda, yalnızca bir dostunu değil, aynı zamanda hayatının önemli bir parçasını kaybetmenin hüznünü anlattı.
“İsmail Öztürmen, hayatımda büyük iz bırakan, çok yönlü bir insandı.
Yaşamına askerliği, siyaseti, köşe yazarlığını, kooperatif kuruculuğunu ve köy muhtarlığını sığdırmıştı. Benim içinse abiydi, babaydı, yoldaştı; aynı zamanda “komutanımdı”…
Beklenmedik bir anda felç geçirdi ve uzun süre yatağa bağımlı yaşamak zorunda kaldı. Ancak onun güçlü duruşu da heybetli yapısı da yatağa bağımlılığı kabullenemedi. Tedavi olanağı olmasına rağmen tedaviyi hep reddetti. Hastanede de bakım merkezinde de çok az kaldı.
Sanki o anın bir an önce gelmesini istiyor gibiydi. Ama bütün bunlara rağmen yaşam tutkusu onu tam beş yıl daha hayatta tuttu.
Önceki gün onu kaybettik…
Aslında 15 yıllık bir tanışıklığımız vardı ama özellikle pandemi döneminde köyde neredeyse her gün birlikteydik. Sırtımı yasladığım koca bir duvardı. Aynı zamanda neredeyse her konuda danıştığım, fikrine güvendiğim biriydi.
Tavlayı iddialı oynamak ikimizin de ortak tutkusuydu. Tavlada yenilgiyi kolay kabullenmeyenlerin bütün özellikleri onda da vardı. Kaybetmeyi sevmez, kolay pes etmezdi.
Köy kahvesinde tavla oynadıktan sonra akşamüzeri, onun deyimiyle “güneş şarap burcuna girdiğinde”, bölgenin ev yapımı şarapları eşliğinde köyde ofis olarak kullandığı yere geçerdik. Bazen güncel bir siyasi gelişmeyi, bazen okuduğumuz bir kitabı, bazen de televizyondaki bir tartışma programını konuşurduk.
Televizyonda benim katıldığım tartışma programlarını mutlaka takip ederdi. Ertesi gün programdaki performansımı değerlendirir, Atatürk tutkunu ve memleket sevdalısı bir insan olarak bana akıl verirdi. Eleştirilerini de önerilerini de esirgemezdi.
Muhabbete iki kişi başlasak bile zaman ilerledikçe masadaki insan sayısı artardı. Gelenler yanlarında getirdikleri yiyecek ve içeceklerle, bir de kendi hikâyeleri ve sohbetleriyle o masayı zenginleştirirdi.
Ne kadar içilirse içilsin masanın kontrolü hep İsmail Abi’deydi. Muhabbeti yönlendirir, sınırı aşmak üzere olan varsa usulca yolcu ederdi. O masanın hem ev sahibi hem de doğal hakemiydi.
Köydeki ofisinin bir yanı adeta kütüphaneydi. Ciddi bir okurdu. Okuduğu kitaplar üzerine uzun uzun konuşur, farklı düşünceler arasında gidip gelir, tartışmaktan büyük keyif alırdık.
Asker sertliği hep yanı başındaydı ama yüreği yumuşaktı. Otoriterdi ama saygıda kusur etmezdi.
İlişkileri, kişiliği ve insanlarda bıraktığı etki o kadar güçlüydü ki Kıbrıs’ta, Yüksekova’da, Kayseri’de, Kars’ta ve Ankara’da birlikte görev yaptığı, yıllar önce komutanlığını yaptığı askerlerin 20-25 yıl sonra onu ziyarete geldiklerine çok tanık oldum. Aradan yıllar geçse de unutulmayan, saygıyla anılan bir komutandı.
Köyü model bir köye dönüştürmek için birlikte ne çok proje geliştirdik. Sözünü ettiğim köy, 750 nüfuslu büyük bir köydü. 1970’lerde ilk kooperatifini kurmuş, o yıllarda toplumsal film gösterimlerinin yapıldığı, dayanışma ve ortak yaşam kültürü güçlü bir yerdi.
İsmail Abi, bu geçmişi geleceğe taşıma konusunda da heyecanlıydı. Köyün potansiyeline inanır, yapılabilecekleri konuşur, projeler üretirdi. Onunla birlikte hayal kurmanın da bir anlamı vardı.
İnsanlara dokunuşu, kişiliği ve çevresinde gördüğü saygıyla hak ettiği yerdeydi. Ancak böylesine donanımlı, ülkesini ve toplumu okuyabilen, ciddi bir birikime sahip bir insanın bu birikimine uygun bir siyasi pozisyon alamamış olması, bana kalırsa ona yapılmış ciddi bir haksızlıktı.
Hastalığı nedeniyle onunla sohbet etme olanağımız ortadan kalktığından beri köy benim için uzun zamandır kocaman bir boşluktu. Şimdi o boşluk fiilen çok daha büyüdü.
Artık köy kahvesine gitmenin eski tadı yok. Tavla oynamanın da bir anlamı kalmadı.
Çünkü orada artık İsmail Abi yok.
İnsan bazen birini kaybettiğinde yalnızca bir dostunu, bir ağabeyini kaybetmez. Onunla birlikte alışkanlıklarını, sohbetlerini, ortak anılarını, hatta kendisinin bir parçasını da kaybeder.
Benim için öyle oldu.
Eksildim…
İsmail Öztürmen, hastalığına kadar güzel yaşadı. Onuruyla durdu, inandıklarından vazgeçmedi, insanlara dokundu, dostluklar kurdu ve ardında silinmesi kolay olmayan izler bıraktı.
Tam anlamıyla devri daim olması gereken çok güzel bir adamdı.
Devri daim olsun, mekânı hep gönüller olsun… “

