Toplumsal Yozlaşmanın Sessiz İşgali…

0
Paylaş

Bu Yazıyı Paylaş

veya linki kopyala
featured

Siyasetin ya da yerel yönetimlerin koridorlarında yıllarca dirsek çürütmüş, gittiği her yerde konuşmalar yapan, ağzından “hak”, “emek”, “namus” ve “iffet” kelimelerini düşürmeyen ak saçlı bir figür hayal edin. 

Dışarıdan bakıldığında Türkiye’nin, kentin, hatta ahlakın son kalesi gibidir. Ancak o süslü nutuklar bittiğinde, ışıklar sönüp kapılar kapandığında masaya yatırılan tek bir ajanda vardır: Oğul nereye yerleştirilecek? Damat hangi genel müdürlüğe kaydırılacak? Gelin hangi kadroya geçecek? Torun için hangi ihale ya da iş kapısı aralanacak?

İşte toplum olarak içine sürüklendiğimiz en büyük ahlaki felaket tam olarak bu noktada başlıyor!

Söylemi melek, eylemi derebeyi olanların egemenliği.

Namus Sadece İffet Değildir.

Bizim toplumumuzda “namus” kavramı ne yazık ki yıllarca dar bir kalıba sıkıştırıldı. Oysa bir toplumun belkemiğini oluşturan asıl namus; kamu kaynağına el uzatmamaktır, yetim hakkına girmemektir, liyakat sahibi bir gencin hakkını kendi akrabasına yedirmemektir. Hırsızlık, arsızlık, sahtekarlık ve yalancılık kamusal namussuzluğun ta kendisidir.

Bir adam 70-80 yaşına gelip de sırf yakın çevresine ve akrabalarına alan açmak için makam kovalıyorsa, orada “dava” bitmiş, “yağma” başlamıştır. Bu profiller, temsil ettikleri makamları topluma hizmet aracı olarak değil, ailevi bir “ganimet alanı” olarak görürler. En acı olanı ise bu açgözlülüğü, toplumun en hassas olduğu değerleri birer ahlak maskesi olarak kullanarak gizlemeleridir.

Söz konusu şahıs o kadar güzel konuşur ki, dinleyenler onun gerçekten ülkenin ve dürüstlüğün kurtuluşu olduğuna inanır. Ancak bu inanç, yozlaşmanın en büyük yakıtıdır. Namuslu insanlar bu söylemlere kandığı, bu illüzyona teslim olduğu sürece çark tersine işlemeye başlar.

Liyakatin yerini akrabalık bağlarının (nepotizm) aldığı bir yerde;

Yıllarca dirsek çürüten, sınavda derece yapan gençler mülakat koridorlarında elenirken; yetkinliği olmayan torunlar, damatlar koltuklara oturtulur.

Kurumsal hafıza ve nitelik yok olur: İşi bilenin değil, “tanıdık olanın” yönettiği kurumlar işlevsizleşir, çürür.

Kötülük sıradanlaşır: Bir süre sonra bu durum o kadar kanıksanır ki, adalet isteyenler “uyumsuz”, hakkını arayanlar ise “suçlu” ilan edilir.

Sonunda ne mi olur? Namussuzluk, namuslu insanların dünyasını yavaş yavaş işgal eder. Hatta dünyayı öyle bir yozlaştırırlar ki, artık ortada sınırları belirlenebilecek namuslu bir alan bile kalmaz.

Bu Çember Nasıl Kırılacak?

Toplumları çökerten şey kaynakların yokluğu değil, adaletin yokluğudur. İffeti söylemde arayıp eylemdeki hırsızlığa ve kayırmacılığa göz yummak, bu yozlaşmaya ortak olmaktır.

Bu çarkı kırmanın tek bir yolu vardır: Kişilerin ne söylediğine değil, ne yaptığına bakmak.

Kürsülerde nutuk atanların arkasındaki aile tablosunu, işe alım listelerini, ihale şeritlerini sorgulamak zorundayız. Şeffaflık ve denetlenebilirlik gelmediği, “bizim partili”, “bizim köylü”, “bizim akraba” kayırmacılığı son bulmadığı sürece bu çürümeyi durduramayız.

Namuslu insanların sessiz kaldığı, dürüstlerin geri çekildiği bir düzende meydan, ahlakı sadece kendi ikbaline maske yapanlara kalır. Unutmayalım; gerçek kurtuluş süslü nutuklarda değil, hakkı hak edene veren şeffaf ve lekesiz bir adalettedir.

Toplumsal Yozlaşmanın Sessiz İşgali…

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

0/30 karakter


Giriş Yap

Gazete Ata Ocağı ayrıcalıklarından yararlanmak için hemen giriş yapın veya hesap oluşturun, üstelik tamamen ücretsiz!