Sitemizi Google aramalarında tercih edilen kaynak olarak ekleyin.
Bir siyasi hareketin kuruluş amacı ülkeye hizmet etmek değil, kurucularının siyasi geleceğini ve dokunulmazlıklarını güvence altına almaksa, orada siyasi mücadeleden değil, kişisel kurtuluş hesabından söz edilir.
Siyasette ayrılmak da vardır, yeni bir yol açmak da… Bir partiden ayrılmak tek başına suç ya da yanlış değildir. İnsanlar siyasi görüşleri, ilkeleri ve temsil ettikleri değerler doğrultusunda yeni arayışlara girebilirler. Ancak asıl mesele, neden ayrıldıkları ve hangi amaçla yeni bir siyasi oluşumun içinde yer aldıklarıdır.
CHP’den ayrılarak yeni bir siyasi oluşumun kuruluşunda yer alan isimlere baktığımızda, ortada ciddi biçimde sorgulanması gereken bir siyasi tablo görüyoruz.
Bu kopuşun arkasında ideolojik bir ayrışmadan çok, kişisel siyasi geleceklerini güvence altına alma ve dokunulmazlıklarını koruma kaygısının bulunduğu yönünde güçlü bir siyasi eleştiri var.
İddiamız şu: Bu ayrılığın merkezinde bulunan sekiz-on kişilik çekirdek kadronun önceliği, yeni bir siyasi anlayış ortaya koymaktan ziyade kendi siyasi geleceklerini kurtarmak olabilir.
Peki, onların peşinden giden 80-90 dolayındaki milletvekilinin hesabı neydi?
Gerçekten yeni bir siyasi anlayışa mı inandılar?
CHP’de mücadele edemeyeceklerini mi düşündüler?
Yoksa bir sonraki seçimde yeniden milletvekili olma beklentisiyle mi bu yolculuğa çıktılar?
Elbette herkesin siyasi tercihi kendisine aittir. Ancak bir siyasi oluşumun kuruluş gerekçesini sorgulamak da kamuoyunun hakkıdır.
DOKUNULMAZLIK KAYGISI MI, SİYASİ İLKELER Mİ?
İşin en dikkat çekici tarafı ise iktidarla kurulan ilişki arayışıdır.
Yumuşama, diyalog, uzlaşma ve normalleşme söylemleriyle başlayan süreçte, iktidarla daha uyumlu bir siyaset yürütme arayışının öne çıktığı görüldü.
Peki, bütün bunların arkasında nasıl bir siyasi hesap vardı?
İktidarla uzlaşarak siyasi güvence elde etmek, mevcut dokunulmazlıkları korumak ve bir sonraki seçimde yeniden dokunulmazlık kazanabilecekleri bir siyasi zemine ulaşmak mı?
Bunlar elbette kanıtlanmış gerçekler değil, siyasi davranışlar üzerinden yanıt bekleyen sorulardır. Ancak siyasette yalnızca söylenenlere değil, atılan adımlara ve ortaya çıkan sonuçlara da bakılır.
Bugün Bülent Tezcan, Taşkın Özel, Veli Ağbaba ve benzeri isimler üzerinden yürüyen siyasi tartışmalar da bu sorgulamanın bir parçasıdır.
PEŞLERİNDEN GİDENLER NEYİN PEŞİNDE?
Asıl üzerinde durulması gerekenlerden biri de bu oluşumun arkasından giden milletvekilleridir.
Siyaset, kişilerin gelecekteki koltuk beklentilerine göre şekillendirilecek bir meslek alanı değildir. Milletvekilliği, bir siyasi grubun yöneticilerine duyulan kişisel bağlılığın ödülü hiç değildir.
Eğer bir siyasi hareketin kuruluşunda yer alan isimlerin gerçek amacı kişisel geleceklerini güvence altına almaksa, onların peşinden gidenlerin de kendilerine şu soruyu sorması gerekir:
Biz hangi siyasi ilke için buradayız? Hangi toplumsal talebi temsil ediyoruz? Türkiye’nin hangi sorununa çözüm üretmek için bu yola çıktık?
Yoksa bütün mesele bir sonraki seçimde yeniden milletvekili olabilmek mi?
VATAN, MİLLET SÖYLEMİYLE KİŞİSEL HESAPLAR ÖRTÜLEMEZ
Ne CHP’nin eski olması ne yeni bir partinin kurulması ne de siyasi tabelaların değişmesi tek başına bir anlam ifade eder.
Önemli olan, siyasetin hangi amaçla yapıldığıdır.
Bir siyasi hareketin kuruluş amacı ülkeye, millete ve demokrasiye hizmet etmek değil de kurucularının kişisel menfaatlerini ve siyasi dokunulmazlıklarını korumaksa, orada büyük bir samimiyet sorunu vardır.
Çünkü siyaset, kişisel kurtuluş planlarının üzerine inşa edilemez.
Bugün kamuoyunun bu oluşumdan beklediği şey de çok basit: Büyük laflar değil, açık ve samimi cevaplar.
CHP’den neden ayrıldınız? İktidarla nasıl bir siyasi ilişki kurmak istiyorsunuz? Yeni siyasi oluşumunuzun Türkiye’ye vaat ettiği şey nedir?
Ve en önemlisi…
Bu siyasi yolculukta kimin geleceğini kurtarmaya çalışıyorsunuz: Türkiye’nin mi, yoksa kendinizin mi?
