Sitemizi Google aramalarında tercih edilen kaynak olarak ekleyin.
Sosyal medyanın hayatımızın merkezine yerleşmesiyle birlikte, insan ilişkilerinin coğrafyası da kökten değişti. Artık sadece sokakta, işte veya aile sofralarında değil; ekranların ardında da bambaşka bir insan manzarasıyla baş başayız. Bu manzaranın en dikkat çekici figürlerinden biri de bardağın dolu tarafını asla görmeyen, aynaya baktığında bile kendi gölgesine muhalefet edebilecek potansiyele sahip olan o kronik memnuniyetsizler ordusu.
Bu profilin siyasetteki yansıması ise işin en çarpıcı ve ironik kısmını oluşturuyor. Son dönemde özellikle Cumhuriyet Halk Partisi’nden (CHP) ayrılanlar arasında bu durumu çok net gözlemledik. CHP içerisindeyken orayı en ağır şekilde eleştiren, sabah akşam ses yükselten bu kesim, beklenen hamleyi yapıp yeni bir partiye geçti. Fakat işin en trajikomik yanı tam da burada başladı: Gittikleri yeni partide de aynı tavrı sürdürüp orayı da içeriden eleştirmeye devam ediyorlar.
Çünkü bu insanlar için mesele asla bir ideoloji, ilke veya sağlam bir siyasi duruş değildir. Onlar için temel mesele kavganın ta kendisidir. Siyasi partiler, çevreler veya durdukları konumlar değişir ama içlerindeki o bitmek tükenmek bilmeyen huzursuzluk ve tatminsizlik sabittir. Eski partilerini ağır suçlamalarla terk edip sığındıkları yeni yapıyı bile kısa sürede içeriden kemirmeye başlarlar. Öyle bir doyumsuzluk içerisindedirler ki, adım attıkları her yeri kendi kaoslarına ortak etmeye çalışırlar.
PEKİ BU GÜRÜLTÜCÜLER NASIL BU KADAR GÖRÜNÜR OLUYOR?
İşte tam da burada sosyal medyanın “korku ve beğeni” mekanizması devreye giriyor. Çevremizdeki bu problemli tiplerden o kadar çok yıldık ki, sosyal medyada önümüze düştüklerinde sırf başımıza bela olmasınlar, çirkeflikleri bulaşmasın ya da bir laf söyleyip bizi günlerce meşgul etmesinler diye refleks olarak bir “beğeni” iliştiriveriyoruz. İçten içe “Nasıl olsa bir tıkla defolup gitsin” mantığıyla atılan o beğeniler, maalesef bu profiller tarafından çok yanlış okunuyor.
Onlar bu sanal alkışları halkın sevgisi veya haklılıklarının tasdiki zannederek daha da şımarıyorlar. Aslında onları şımartan, yine kendi ellerimizle yarattığımız o “sus payı” kültürü oluyor. Algoritmaların da öfkeyi ve polemiği öne çıkarmasıyla, bu siyasi gezginler hak etmedikleri sahte bir popülarite elde ediyorlar.
Toplum olarak artık bu sürekli suçlayan, yapıcı hiçbir şey üretmeyip sadece enerjimizi sömüren dillerden ciddi anlamda yorulduk. Siyasette de sosyal medyada da bu profillerin en büyük korkusu cehaletle baş başa kalmak değil, tamamen görmezden gelinmektir. Onları kendi seslerinin yankısıyla baş başa bırakıp sessizliğe gömmek, hem siyasi arenanın hem de toplumsal ruh sağlığımızın tek çaresi gibi duruyor.
