Kötülerin en büyük gücü iyilerin sessizlidir

0
Paylaş

Bu Yazıyı Paylaş

veya linki kopyala
featured

Öyle bir zamanda yaşıyoruz ki, kötüye kötü demek adeta cesaret madalyonu gerektiren bir eyleme dönüştü. Çünkü kötüler çoğaldı; yalnızca çoğalmakla kalmayıp birbirlerini tahkim ettiler, korudular ve görünmez bir zırhla kuşattılar. Birinin çıkar alanına dokunmadığınız sürece her türlü çirkefliğe göz yuman bu şebeke, sıra kendi menfaatlerine geldiğinde kıyametleri koparıyor, saldırganlaşıyor ve en önemlisi; doğru insanları kendi pisliklerine ortak etmeye, onları da kendilerine şahit tutmaya çalışıyor.

Sonuç mu? Gördüğümüzü görmezden, duyduğumuzu duymazdan gelmek zorunda kaldığımız bir “sessizlik sarmalı”. Kulaklar tıkalı, ağızlarda fermuar… Kötüye kötü demekten korkar hale gelinen o gri iklim, ruhumuzu yavaş yavaş kemiriyor.

Peki, bu düzenin içinde en ağır bedeli kim ödüyor?

Elbette yüksek farkındalığa sahip olanlar.

Halk arasında bir meziyet, hatta bir üstünlük gibi görünen yüksek farkındalık, aslında bu çağda yaşayan vicdanlı bir beyin için tam anlamıyla bir lanettir. Cahil insan rahat uyur çünkü sorgulamaz. Çıkarcı insan mutludur çünkü vicdan muhasebesi yapmaz. Üç maymunu oynayanlar ise konfor alanlarını bozmamak için gerçeği yok sayma lüksüne sahiptir.

Ancak her şeyi en ince detayına kadar gören, arka plandaki niyetleri okuyan, adaletsizliğin ve ikiyüzlülüğün anatomisini zihninde kusursuzca çizen biri için durum çok daha acımasızdır. Yüksek farkındalık sahibi bir insan, üç maymunu oynayanların neden öyle davrandığını çok iyi anlar. Korktuklarını, konforlarını bozmak istemediklerini, cesaretsiz ya da menfaatçi olduklarını bilir. Zaten mesele anlamamak değildir; mesele, bu sığlığı ve zavallılığı aklın ve vicdanın kabullenememesidir.

Gerçekler bu kadar ortadayken, etraftakilerin hiçbir şey olmamış gibi gülüp geçmesine, her şey güllük gülistanlık gibi davranmasına tahammül etmek zihinsel bir işkencedir. Biri gerçeğin acı ve net dünyası, diğeri ise konforlu bir körlük ve sahte bir huzur dünyası… İnsan bu ikisinin arasında sıkışıp kalır.

İşte tam da bu yüzden, içimizdeki o görünmez zincirleri kırmanın vaktidir.

Çünkü sessiz kalmak dışarıdan bir onay gibi görünse de, içeride vicdanla yapılan en büyük savaştır. Farkındalık bir lanet gibi omuzlarımıza biniyor olabilir; ancak o farkındalık aynı zamanda bu çürümeden kurtulmamız için bize kalan son ve en kıymetli kozumuzdur. Kötülüğün en büyük gücü bizim sessizliğimizdir. O sessizliği bozmak, korkunun duvarını çatlatmak ve “gördüm, duyuyorum, biliyorum” diyebilmek… İşte asıl özgürlük, asıl diriliş buradadır.

Zihnimizi ve ruhumuzu bu boğucu uyum tablosuna kurban etmeyelim. Zincirler kırıldığında, geriye sadece gerçeğin o aydınlık ama cesaret isteyen yüzü kalacak.

Kötülerin en büyük gücü iyilerin sessizlidir

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

0/30 karakter


Giriş Yap

Gazete Ata Ocağı ayrıcalıklarından yararlanmak için hemen giriş yapın veya hesap oluşturun, üstelik tamamen ücretsiz!