CHP ve ayrışma…

1
Paylaş

Bu Yazıyı Paylaş

veya linki kopyala
featured

Mesele, önce dilde başladı.

Daha henüz ‘butlan’ın ayak seslerinin duyulduğu ilk günlerde, giderek harareti artan üstenci bir dille son genel başkana ‘günah keçisi’ ithamları yöneltildi. Mahkeme kararı tebliğ edilince de ‘Silivri’nin ilk öfkesi’ olan ‘dahili bedhah/iç hain’ nitelemesi; sokak mitinglerinde ve grup toplantılarında memnuniyetle karşılanıp adeta teşvik edilen ‘Hain Kemal’ nidalarına evrildi. Yöneticilerce de zımni kabul gören, itibarsızlaştırma ve aşağılama amaçlı bu zehirli dil; 100 yıllık partinin tabanında sadece öfkeyi büyütmekle kalmamış, beraberinde aynı mücadelenin neferlerini de düşmanlaştırarak ayrıştırmıştır, maalesef.

Bununla da yetinilmemiş, dildeki irtifa kaybı; kürsülerde, ekranlarda, traktör römorklarında yahut portakal kasaları üzerinde de “Ana gövde biziz, onlar karpuzun sapı…” vb. apolitik kıyaslarla aşağılamalara dönüşmüştür. Üst perdeden güç vehmetmelerle “doğmamış çocuğa…” aceleciliğine savrulunmuştur.

CHP’nin kurumsal kimliğine ve yöneticilerine yönelik bu itibarsızlaştırma çabalarına ilave edilen tek politik garnitür ise sadece şu olmuştur: RTE/Tayyip karşıtlığı. Dar alandaki bu kısa paslaşmalar, hem de 3 yıldır tekrarlanmakta.

Hem ana muhalefetin hem de memleketin sahici ve ikna edici yeni alternatif politikalara ihtiyacı ortada duruyorken…

Halka, artık ‘söyleyecek sözü, çalacak sazı olmayan’ saray rejiminin bir çıkış manevrası olarak devreye soktuğu; rakibini dizayn ederek parti kadrolarını çatıştırıp zaman ve enerjilerini birbirlerine karşı tüketmek ve bu düşmanlaşma halini sloganlar eşliğinde sokaklara boca etmek herhalde ‘değişim’in muhtemel akışı içinde yoktu…

Ve yine 70 yıldır devam eden iktidar yolculuğunda; partiyi 70 yıldır tam bir devlet aygıtı (mesela Danıştay yahut Anayasa Mahkemesi gibi) gören, kendisini de partinin son söz ve kararının sahibi zanneden ve 70 yıl boyunca genel başkanından belde başkanına, milletvekili adayından mahalle delegesine kadar her statü ve yetkiyi tek başına belirleyen, varlığına ve sözüne sual olunmaz Sayın Önder Sav’ın yanına merkez sağın sembol yüzü Mehmet Haberal’ı grup salonunun ön koltuğuna oturtarak mı ve onun o çok ‘ufuk açıcı tecrübeleri’nden feyz alarak mı ‘Değişim’in bir türlü açılmayan kapısı aralanacak?

Tam da bu bağlamda bir hak tesliminde bulunalım:

Başka makalelerimde çokça değinmiştim; kurtuluşun ve kurtuluşun siyasal önderliğinin kendine yüklediği tarihsel misyon, kurumsal temsil ve moral motivasyonla CHP elitleri ve kurmay aklı, Sayın Baykal döneminin sonuna kadar kendilerini hem devletin hem de ülkenin siyasi istikamet ve karakterinin sahibi olarak gördüler.

O kadar ki; mesela Sayın Baykal’ın nihai hedefi CHP Genel Başkanı olarak kalmaya devam etmekti. O, Başbakan olmaya çok da hevesli değildi. Ona göre devletin bütün kurumları kendisine yakındı ve eş güdüm içindeydiler; siyasi iktidar bir yanlış yaparsa zaten Anayasa Mahkemesi yahut Danıştay gereğini yapıyordu.

Böylece CHP her ne kadar sivil bir yapıysa da bir çeşit tamamlayıcı devlet organıydı. Tıpkı devletin vatandaşa yansıyan yüzü gibi: kibirli, üstenci, seçkinci, halka ve sokağa mesafeli…

İnsanları günahları ve sevaplarıyla, hakkaniyet dairesinde değerlendirmek gerekir: Yiğidi öldür ama hakkını teslim et!

İşte Sayın Kılıçdaroğlu, adeta bir kast sisteminin cenderesindeki o CHP’yi sivilleştirdi; alçakgönüllü bir dille sokağa ve yurttaşa göz hizasından baktı. On yıllarca partiye mesafeli duran farklı toplumsal kesimlerle bağ kurarak muhafazakâr-mütedeyyin sosyolojinin sola ve CHP’ye bakışını dönüştürdü. Aslında bugün övünülen ‘cam tavanın kırılması’, tam da o zaman gerçekleşti. Yoksa %48,5 oy ve 25 milyon farklı siyasal kimlik nasıl oldu da aynı sandıkta buluştu?

Acaba 2024 yerel seçim başarısında, o zamanki kurmay aklın ve önderliğin (ki içinde bugünkü CHP ve YP kadroları vardı) hiç mi payı yok?

Biraz insaf, emeğe saygı ve birlikte yol yürümüşlüğe/yoldaşlığa bir parça hürmet lütfen!

CHP’nin kurumsal kimliğini muhatap almayarak ve bu kibirli dille aşağılayarak mı Etimesgut, Menderes ve bundan sonrası için sıradaki Üsküdar vakaları önlenmek isteniyor? Hani asgari müşterekler, hani ortak akıl, hani halkın oylarıyla kazanılmış mevzilerin korunması?

Ve gidişatın yanlışlığı görülmezse; küfürle, hakaretle muhatabını hedef alırsan vallahi kusura bakma, İBB’den ABB’ye kadar halkın belediyeleri Saray’a eklenmeye devam eder! Herkesi öfkenin ve hırsın yerine ortak akla ve doğru siyasal önderliğe davet ediyoruz.

Dahası: 38. Kurultay’ın ana teması ve motivasyon mottosu ‘Değişim’ken…

Bu sihirli kavramın içi de hâlâ doldurulmayı bekliyorken…

Ve 3 yıldır memleketin siyasetine ve iktisadına dair çözümler geliştirmek yerine; programlar, politikalar, ilkeler, kadrolar yerine siyasal strateji kişilere indirgendi ve adeta kişiler yarıştırılıp vuruşturularak ön alınmaya çalışıldı. Böylece koca 100 yıllık parti, birkaç belediye başkanının kariyer planlama merkezine dönüştürüldü.

Bununla da yetinilmedi: Belediye başkanlarının hükmettikleri kamu kaynaklarından beslenen nüfuzlarıyla parti örgütleri üzerinde vesayet kurmalarına göz yumuldu.

Daha da vahimi: İki dönemdir başta ABB/Ankara ve kısmen İBB olmak üzere belediyelerin yönetim mimarisini oluşturan üst kadrolarda CHP’nin kendi nitelikli kadroları yerine ‘karşı mahalle’den transfer edilen apolitik, liberal ekipler yetkilendirilmiştir.

İşte, bugün Silivri mahkemelerinde eğer 100 bürokratın (ve kimi başkan ile meclis üyeleri de dâhil) 76 tanesi itirafçı olmuşsa, bu tablonun siyasi sebepleri ve sorumluları sorgulanmamalı mı?

Kongre süreçlerinde delegeleri yedekleyen belediye başkanları; sadece ilçe ve il kongrelerine değil, kurultaylara ayar ve şekil verir hâle geldiler (bazılarının gayriahlaki utanç enstantaneleri de çabası).

Bu anti-demokratik zafiyet bile başlı başına CHP’nin (YP’nin daha ne olacağı da belli değil) yapısal sorunlarının ne kadar yakıcı ve artık ertelenemez vahamette olduğunu göstermeye yeter.

Zaten parti örgütlerini belediye başkanları karşısında etkisiz duruma düşüren de hem demokratik olmayan tüzük hem de asimetrik hiyerarşidir.

Oysa partinin siyasi kadroları örgüt zeminlerinde mücadele eden insanlardır; belediye başkanlıkları ise kamusal hizmet alanlarıdır ve başkanlar siyasete müdahale etmeye cürret etmemeli/ettirilmemeli.

Halbuki pratikte olan şu: Başkanlar, yasal ve kamusal sorumluluklarından daha çok partiyi dizayn etme ameliyesindeler…

Bu gidişat mutlaka ve derhâl durdurulmalı; hem de bıçakla kesilerek!

CAO (Cumhurbaşkanlığı Aday Ofisleri) yapılanmasındaki tabloyu da tarifleyelim:

1 yıldır gözlediğimiz şu: CAO’nun yönetim mimarisinde ve işleyişinde siyaset ve ekonomi başta olmak üzere 8 tane politikalar kurulu var. Bu kurullarda farklı disiplinlerden gelen uzmanlar; Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’nde CB kabinesinin iş ve işlemlerinde altlık oluşturacak bir çeşit hükümet programı hazırlıyorlar…

Bu ofislerde görev alan kadrolardan ve onların kamuya yansıyan açıklamalarından anladığımız kadarıyla yapılıp edilenlerin en kısa tarifi şu oluyor: Sanki neo-liberal bir hükümet programı hazırlanıyor. Bu programın kadrosunun (ki muhtemel bakanlardır) ana omurgası; ANAP (AKP, GP vb.) kökenli liberallerden (bunlardan ikisi CHP PM’de, biri MYK’da idi) oluşmaktadır.

Yani şu: Bir çeşit AKP öykünmeciliğiyle, 4 eğilimi birleştiren bu çağın yeni ANAP’ını hediye paketi süsüyle Türkiye’nin önüne koymaya hazırlanıyorlar.

CAO yapılanması fikri, kuşkusuz ‘Silivri’ tasarımı ve onayı dışında yürüyen bir süreç değildir.

Ve kanaatimizce böyle bir neo-liberal program, solun çözümü olamaz/olmamalı zaten.

Tam da bu noktada diyoruz ki; CHP’den YP’nin çıkmış olması sadece ‘butlan ve arınma’ parantezine sıkıştırılamaz.

Yukarıda çerçevelemeye çalıştığımız gibi CHP-YP ayrışması iki esaslı sebep içermektedir:

  1. Yolsuzluk iddiaları (binde biri bile doğruysa) üzerinden dillendirilen arınma ihtiyacı,
  2. Türkiye’nin siyasal alternatifi olması gereken sol/sosyaldemokrat bir CHP yerine neo-liberal bir ANAP yaratma girişimi; ki bu tam bir siyasal intihar olur…

Çünkü bu ‘tarla’, 25 yıldır sahibi tarafından hâlihazırda işlenmekte; hem de Turgut Özal’ı aratırcasına.

Görülmesi gereken hakikat şu ki: Türkiye’nin bırakın postmodern ANAP’a, onun herhangi bir tonuna da ne ihtiyacı ne de tahammülü vardır.

Hem başımızdaki tiranı göndermek varken, memlekete yeni bela sarmayın lütfen!

Bu anlamıyla bu ayrışmanın adının da doğru konması gerekir: CHP-YP ayrışması, aynı zamanda esaslı bir ideolojik ayrışmadır.

Tablo bu iken; daha düne kadar CHP’nin SPY kapsamında devlet hazinesinden aldığı bütçeden fonlanan 2 TV kanalı ve bunların yazılı ekleri gibi davranan ‘Cumhuriyet’ ve ‘BirGün’ gazetelerinin tahrik ve teşvikiyle aylarca pompalanan psikolojik histeriyle, kent meydanlarında omuz omuza ve yan yana yürüyen yüz binlerce partili insan iki kutba itilerek adeta düşmanlaştırıldı.

Yaratılan bu öfke ikliminde ayrışmanın sebeplerini konuşup tartışmak yerine ‘butlan ve hırsızlık’ üzerinden sosyal medya ithamları, parti binalarına düşmanca yaklaşımlar, değerleri hedef almalar vb. kötücül söylem ve eylemler ancak siyasi hasımlarımızı sevindirdi.

Ve daha da vahimi; yargıya sipariş edilmiş olan ve adına ‘butlan’ denen bu ateş topunu cesaretle avuçlayıp Saray’ın bahçesine atacak bir kurmay akıl ve önderlik ortaya konması gerekirken zamanını ve enerjisini kendi içinde tüketen bir yönetim zafiyeti izledik, yazık ki.

Bundan sonrası için her birimize düşen ise birbirimize karşı ‘dil’de kusur etmeden, öfkemize yenilmeden, serinkanlı değerlendirmeler yaparak bulunduğumuz konumları duygudan azade, akılla gözden geçirmektir. Böylece siyasal duruşumuzu ve aidiyetimizi yeniden değerlendirmek durumundayız.

Hatırlanmalı ki: Bütün yapısal sorunların varlığına rağmen CHP tarihinde, CHP’den kopan hiçbir parti abad olamamıştır.

Bunca psikolojik dezenformasyona, ahlak sınırlarını zorlayan aşağılamalara rağmen toplam üyelerin ancak 1/3’ü istifa etmiş (ya da mahalle baskısıyla ettirilmiş) durumdadır.

YP kurmay aklı da bu tablonun sadece medya motivasyonuyla sürdürülmesinin doğru olmadığını görüp dilini değiştirmeli. Daha da önemlisi; bundan sonra varsa siyasal iddiası ve farkı, her partiyle olduğu gibi CHP’yle rekabetini de hep siyasal zeminde kalarak sürdürmelidir. Bu yaklaşım, bundan sonraki demokrasi mücadelesinde hem muhalefetin gücünü büyütür hem de muhtemel iş birliklerinin şimdiden önünü tıkamamış olur.

Bu ihtimali ve imkânı büyütmek ve hedefe taşımak da elimizde, aklımızda ve mücadelemizde saklıdır.

Yeter ki bütün eksikliklerine rağmen 1. yüzyıla önderlik eden bu tarihsel misyonun bilincinde olarak 2. yüzyılın sorumluluğunu yüklenecek siyasal aklı ve tahayyülü ortaya koyabilelim.

Son not: Bütün önceliğimiz ‘ortak iyi’de buluşmak olmalı!

CHP ve ayrışma…
1

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

0/30 karakter


1 Yorum

  1. • 2 Eylül 2026, 08:35

    Saraydan Sipariş edilmiş, şu kaotik süreci; ‘sebep-sonuç’ diyalektiği üzerinden okuyarak ancak, doğru yönetebiliriz..

Giriş Yap

Gazete Ata Ocağı ayrıcalıklarından yararlanmak için hemen giriş yapın veya hesap oluşturun, üstelik tamamen ücretsiz!