68-78 Kuşağının “Çocukluk Hastalığı” ve Bugünün Konformist Radikalizmi

0
Paylaş

Bu Yazıyı Paylaş

veya linki kopyala
featured

Tarih, bazen trajikomik bir tekerrürle insanı sınar. Türkiye solunun köklerinde derin izler bırakmış, 68’in coşkulu barikatlarını ve 78’in idamlarla yazılmış sokak mücadelesini omuzlamış kuşağın bugün 70’li yaşlara merdiven dayamış hatta aşmış ‘bazı’ figürlerine baktığımızda, karşımızda kendini bir türlü aşamamış, aşmayı da düşünmemiş yaşayan bir çelişkiler anıtı buluyoruz. Lenin’in bir asır önce Avrupa’daki radikal çıkışlar için uyardığı o meşhur teşhis, bugün Türkiye’de adeta ironik bir boyut kazanmış durumda: Sol komünizm (veya genel anlamda şekilsel radikalizm) bir çocukluk hastalığıydı; ancak görünüşe göre bazıları için bu hastalık kronikleşti, üstelik yaşlılıkta dahada konforlu bir hobiye dönüştü.

LÜKS YAŞAMDAN TAVİZ VERMEDEN “SINIF SAVAŞI” SAFSATASI

Bugün bu profilin tipik bir temsilcisini gözünüzün önüne getirin: Boğaz yada başka manzaralı evinde, lüks sitelerinde veya Ege’nin ‘soylulaştırılmış’ köylerinde organik kahvesini yudumlayan, kapitalizmin tüm imkanlarını sonuna kadar sömürmüş “eski tüfek”… Altında son model cipi, hayatında sınıf mücadelesinin gerçeğini sadece kitaplardan veya geçmişteki nostaljik hatıralardan okumuş bu kesim, sosyal medyada veya köşelerinde hâlâ en sert, en tavizsiz “komünist” manifestoları yayımlamaktan geri durmuyor.

Ancak sorun sadece hayat tarzı ile söylem arasındaki uçurum değil; sorun, bu söylemin içini tamamen boşaltmış olmaları.

İLKESİZLİK: HER İSYANI DOĞRU, HER FİGÜRÜ DEVRİMCİ SANMAK

Lenin’in eleştirdiği o “sol çocukluk”, somut durumu tahlil etmek yerine soyut ve ezber sloganlarla hareket etme hastalığıdır. Bugün bu kuşağın bir kısmı, ne yazık ki solu, devrimi ve sosyalizmi adeta tersten okumuş durumda. Bilimsel sosyalizmin materyalist temellerini, sınıf analizini ve nesnel koşulları bir kenara bırakmışlar; bunun yerine “her başkaldırı ilericidir, her sistem karşıtı görünen çıkış doğrudur” saplantısına kapılmışlar.

Neticede ne oluyor?

Siyasal tutarlılığı, ilkeyi ve sınıfsal duruşu tamamen yitiren bu akıl, çelişkilerin en büyüğüne imza atıyor. Düzen siyasetinin tüm aktörleriyle iç içe geçmiş, sermayenin ve popülizmin farklı bir yüzü olan figürlere bile sırf “düzenle çatışır gibi görünüyor” ya da “mevcut iktidarın karşısında konumlanıyor” diye kefil olabiliyor hatta mitinglerine dahi katılıyorlar. Yeryüzündeki en oportünist, en sahte profillere dahi devrimci bir misyon yükleyebilecek kadar siyasi körleşme yaşayabiliyorlar. Siyaseti bir ilke meselesi değil, bir “taraftarlık” ve hayal dünyası tatmini olarak görüyorlar.

KAPİTALİZMLE HESAPLAŞMA DEĞİL, KENDİ İÇLERİNDE KISIR HESAPLAŞMALAR BİTMEDİ!

Peki, bu hayal aleminde yaşayan sözde radikaller gerçekte ne yapıyor? Kapitalizmin küresel çarklarını, sömürü mekanizmalarını ve yapısal krizlerini bilimsel bir akılla eleştirip tahlil etmek yerine, enerjilerinin büyük kısmını kendi içlerinde birbirlerini hırpalamaya harcıyorlar.

Kendi küçük klikleri içinde birbirlerini aşağılayan, kimin “daha saf”, kimin “daha devrimci” olduğunu tartıp duran bu zihniyet, asıl büyük resmi ıskalıyor. Kapitalizmin açıklarını kapatıp ona karşı stratejik bir akıl üretmek bir yana, kapitalizmin sunduğu konfor alanlarından beslenirken kendi içlerindeki çelişkilerden ve kavgadan medet umuyorlar. Solun birleştirici, yapıcı ve dönüştürücü gücünü; egoların, nostaljik kibrin ve tükenmişliğin kurbanı ediyorlar.

SÖZÜN ÖZÜ:

68 ve 78 kuşağının bu kesimi, ne yazık ki devrimci mirası onurlandırmak yerine onu karikatürize ediyor. Gerçek bir toplumsal dönüşümün hayaliyle yola çıkanların, yaşlılıklarında “ergen devrimcilik” oynaması ve bunu lüks koltuklarından konforlu bir şekilde yapması tarihe düşülen hazin bir nottur.

Solu tersten okuyanlar, bilimi reddedenler ve ilkesizliği başkaldırı sananlar bilsinler ki; gerçek devrimcilik ne hayal dünyasında yaşamak ne de sahte figürlere alkış tutmaktır. Gerçek devrimcilik, gerçeğe cesaretle bakabilmek ve çağın sömürü çarklarına karşı tutarlı, somut ve halktan kopuk olmayan bir akıl koyabilmektir. Mevcut tablo ise ne yazık ki trajediden öte, hazin bir savrulmanın hikayesidir.

68-78 Kuşağının “Çocukluk Hastalığı” ve Bugünün Konformist Radikalizmi

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

0/30 karakter


Giriş Yap

Gazete Ata Ocağı ayrıcalıklarından yararlanmak için hemen giriş yapın veya hesap oluşturun, üstelik tamamen ücretsiz!