Koltuk alamayınca adalet arayanlar

0
Paylaş

Bu Yazıyı Paylaş

veya linki kopyala
featured

Siyaset, insanın gerçek karakterini en çok güç sahibi olduğunda değil, o gücü kaybettiğinde ortaya çıkarır. Kimi makamı kendisine yakıştırır, kimi kendisini makama… Aradaki farkı ise zaman gösterir.

Siyasette bazı insanları tanımak için uzun uzun konuşmaya, birlikte yol yürümeye ya da aynı masaya oturmaya gerek yoktur. Bazen birkaç dakikalık bir karşılaşma, insanın karakterine dair önemli ipuçları verir.

Yıllar önce bir benzin istasyonunda eski CHP Milletvekili eski asker Dursun Çiçek ile yollarımız kesişmişti. O karşılaşmada hissettiğim şey, sıradan bir özgüvenden çok, yıllarca hiyerarşik bir düzen içerisinde şekillenmiş bürokratik bir üstünlük duygusuydu.

Karşısındaki insana sanki, “Sizi biz koruyoruz, bizim sayemizde varsınız” mesajı veriyordu.

Üniforma çıkar ama zihne yerleşmiş alışkanlıklar her zaman çıkmaz. Askerî hiyerarşinin oluşturduğu buyurganlık, bazen sivil hayatta da kendisini farklı biçimlerde gösterir. İnsan, sahip olduğu konumu bir sorumluluk olarak değil, diğer insanlardan üstün olmanın gerekçesi olarak görmeye başladığında kibir de beraberinde gelir.

Benzer bir güç ve kibir anlayışını Esenyurt’un görevden alınan Belediye Başkanı Ahmet Özer’de de gözlemlemek mümkündü. Akademik unvanlar, toplumsal konumlar ve siyasi makamlar insanın karakterini kendiliğinden olgunlaştırmıyor. Bazen tam tersine, insanın içinde sakladığı üstünlük duygusunu daha görünür hâle getiriyor.

Üstelik bu zihniyetin yalnızca makamla sınırlı kalmadığı, aileyi de siyasetin merkezine yerleştirme eğilimi gösterdiği örneklerle karşılaşıyoruz. Özellikle çocuklarını siyasi geleceğin bir parçası olarak öne çıkarma arzusu, siyaseti kamusal sorumluluktan çıkarıp ailevi bir miras gibi görmenin işaretlerini taşıyor.

Oysa siyaset kimsenin aile şirketi, makamlar da kimsenin mirası değildir.

KULİSLERDE VEFA DEĞİL, ÇIKAR HESABI

CHP’nin geçmişine baktığımızda bu karakter meselesinin başka bir boyutuyla karşılaşıyoruz: Kişisel beklentiler, liste hesapları ve siyasi vefasızlık…

Kemal Kılıçdaroğlu dönemindeki milletvekili aday listeleri bunun önemli örneklerinden biriydi. Bu listeler yalnızca bir kişinin iradesiyle değil; Özgür Özel, Bülent Tezcan, Veli Ağbaba, Tekin Bingöl, Engin Altay ve daha birçok parti aktörünün etkili olduğu siyasi dengelerle şekilleniyordu.

O dönem listelerde yer almak için kulis yapan, milletvekilliği veya önemli bir makam elde edebilmek için mücadele veren isimlerin bir bölümü, beklentileri karşılanmayınca bugün aynı düzenin en sert eleştirmenleri hâline gelebiliyor.

Elbette parti yönetimleri eleştirilebilir. Yanlış kararlar sorgulanabilir. Hatta gerektiğinde en sert muhalefet yapılabilir. Bunlar siyasetin doğal parçalarıdır.

Ancak dün aynı sistemin içinde yer almak için çaba gösterip bugün kişisel beklentileri karşılanmadığı için o sistemi yerden yere vurmak, siyasi mücadeleyle açıklanamaz.

Çünkü burada sorgulanması gereken yalnızca yönetim değil, eleştirinin arkasındaki niyettir.

Dün koltuk verilseydi sorun olmayacak bir düzen, bugün koltuk verilmediği için mi kötüleşti?

İlke ile çıkar arasındaki fark tam da burada ortaya çıkıyor.

GÜÇ GİDER, KARAKTER KALIR

Siyaset, insanın kendisini olduğundan büyük görmesine çok elverişli bir alan. Etrafınız kalabalıklaşır, telefonlarınız susmaz, kapınızda bekleyenler çoğalır. Bir süre sonra bütün bu ilginin makama değil, şahsınıza gösterildiğini sanmaya başlarsınız.

Oysa gerçek hiç de öyle değildir.

Makamınız varsa aranırsınız. Yetkiniz varsa önünüzde eğilenler olur. Listenizde yer varsa dostlarınız çoğalır. Ama makam gittiğinde, yetki bittiğinde ve liste dışında kaldığınızda çevrenizde kimlerin kaldığını görürsünüz.

İşte o gün insanın gerçek değeri de karakteri de ortaya çıkar.

Kimileri gücü paylaşmayı bilir, kimileri gücü kaybetmemek için herkesi karşısına alır. Kimileri makamı hizmet için kullanır, kimileri makamı kendi kişisel değerinin ölçüsü sanır.

Unutulmaması gereken basit bir gerçek var:

Makam insanı büyütmez. Güç insanı değerli kılmaz. Unvan insanı üstün yapmaz.

İnsan, bütün bunları kaybettiğinde geriye ne kalıyorsa aslında odur.

Ve bazen siyasette en büyük yenilgi, koltuğu kaybetmek değil; koltuk uğruna karakterini kaybetmektir.

Koltuk alamayınca adalet arayanlar

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

0/30 karakter


Giriş Yap

Gazete Ata Ocağı ayrıcalıklarından yararlanmak için hemen giriş yapın veya hesap oluşturun, üstelik tamamen ücretsiz!