Sitemizi Google aramalarında tercih edilen kaynak olarak ekleyin.
Türkiye’de siyasal yapının en köklü sorunlarından biri, partilerin halkla kurduğu bağın fikri bir derinlikten ziyade zamanla alışkanlıklara ve çıkar ağlarına teslim olmasıdır. Bu durumdan nasibini en çok alan yapılardan biri de şüphesiz Cumhuriyet Halk Partisi. CHP’nin tarihsel mirası ve toplumsal sorumluluğu göz önüne alındığında, bugün karşı karşıya olduğu temel soru şudur: Parti, siyaseti bir toplumsal dönüşüm ve iktidar aracı olarak mı görecek, yoksa bireysel ikbal hesaplarının görüldüğü bir alana mı dönüşecek?
Parti içi tartışmalarda sıklıkla karşılaşılan “Dede’den CHP’liyim” söylemi, geçmişe saygı anlamında kıymetli bir aidiyet ifadesi olabilir. Ancak bu aidiyet, sınıfsal bir bilinçle, liyakatle ve politika üretimiyle desteklenmediği sürece tek başına bir vizyon sunmaz. Siyasetin asli amacı; emekçinin, gencin, güvencesiz kitlelerin haklarını savunmak ve toplumsal adalet temelinde bir iktidar alternatifi inşa etmektir. Sadece nesiller boyu süren bir sempatiye dayanarak siyasi alan kapatıldığında, partiye alan kazanmak veya sınıf atlamak amacıyla giren çıkar odaklarının önü açılmış olur.
Aynı şekilde, sosyal mecralardan sokak siyasetine kadar genişleyen alanda öne çıkan sığ ve yüksek sesli üslup, fikir üretiminin önüne geçmektedir. Ne yazık ki “boş teneke çok ses çıkarır” atasözünü haklı çıkaran bu gürültü topluluğu, partinin kurumsal kimliğine ve toplumsal inandırıcılığına en büyük zararı vermektedir. Fikir yerine gürültü üreten, politika yerine polemik çıkaran yapılarla yol yürümek, seçmenin güvenini zedelemekten başka bir işe yaramamaktadır.
CHP’nin önündeki en acil ve ertelemeye gelmez ödev, kapsamlı bir kurumsal arınma ve yenilenmedir. Bu süreç üç temel ayakta yükselmelidir:
Yolsuzlukla, kamu kaynaklarının istismarıyla ve kişisel rant hesaplarıyla adı anılan her türlü yapıyla bağlar tavizsiz bir şekilde koparılmalıdır.
Parti içi kadrolar; hem toplumsal dinamikleri okuyabilen sınıfsal bir bilince hem de alanında uzman liyakat sahibi isimlere teslim edilmelidir.
Sığ tartışmaların ve dijital gürültünün yerini, ülkenin temel sorunlarına çözüm sunan nitelikli bir siyasal dil almalıdır.
Cumhuriyet Halk Partisi, bireysel ikbal peşinde koşanların değil; ilke, emek ve memleket sevdasıyla iktidar hedefleyenlerin omuzlarında yükselebilir. Parti içi dönüşüm ve temizlik bir tercih değil, Türkiye’nin geleceği için ertelenemez bir zorunluluktur.
