Sitemizi Google aramalarında tercih edilen kaynak olarak ekleyin.
Siyasette kartlar yeniden dağıtılıyor, yeni oluşumlar, hırslı bölünmeler ve “tarihi yol ayrımları” başlığı altında büyük laflar havada uçuşuyor. Ancak vitrine çekilen süslü ambalajları biraz araladığınızda, gerçeğin hiç de ilan edildiği gibi ideolojik bir kavga olmadığını görüyorsunuz. Karşımızdaki tablo son derece net: Fikirlerin çatışması değil, iktidar pastasından pay kapma telaşı, bir prensip mücadelesi değil, açık bir alan kapmaca savaşı.
Kitle partilerinde yaşanan bölünmeler artık topluma yeni bir ufuk çizme kapasitesini çoktan kaybetti. Tarafların birbirini “hain” veya “statükocu” ilan ettiği o hararetli tartışmaların arkasında duran tek gerçek, yeni tarafın kendini menfaat odaklarına teslim ettiği gerçeğidir. Ne yazık ki değişen sadece aktörlerin isimleri; sabit kalan ise siyasal kültürün iliklerine kadar işleyen yozlaşmanın kendisi.
Bugün kitle siyasetinin en büyük trajedisi, seçmen tabanına bir gelecek vizyonu, yapısal bir reform projesi veya toplumsal bir refah modeli sunamamasıdır. Bunun yerine seçmene tek bir şey vadediliyor: “Öteki tarafa karşı mevziyi kaybetmeme korkusu.”
Siyaset, toplumu dönüştürme ve iyileştirme sanatı olmaktan çıkıp, korkular üzerinden seçmeni konsolide etme aygıtına dönüştüğünde; yenileşme adı altında yapılan her hamle kadro değişiminden öteye geçemez. Bir tarafın koltuğu bırakmadığı, diğer tarafın ise sadece o koltuğa oturmak için mücadele ettiği bir denklemde, sistemik yozlaşmayı engellemek imkânsızdır. Çünkü “yeniyim” diyen taraf da gücü elinde topladığında aynı araçları kullanacak, aynı kurumsal denetimsizlikten beslenecektir.
Seçmeni tepkisel sadakat ağlarına hapseden bu “ilkesiz kutuplaşma”, toplumun enerjisini tükettiği gibi gerçek sorunların da üzerini örtüyor. Aktörlerin değişmesiyle her şeyin güzelleşeceğini sanan illüzyon, her bölünme sonrası yerini daha büyük bir düş kırıklığına bırakıyor.
Artık görmemiz gerekiyor. Tabana sadece “ötekine karşı mevzi” vadeden bu anlayışla hiçbir şey yenilenemez. Gerçek bir değişim, kişilerin veya kliklerin el değiştirmesiyle değil; ilkesiz alan kapmaca siyasetinin reddedilip, yerine şeffaf, hesap verebilir ve vizyoner bir siyasal etiğin inşa edilmesiyle mümkündür. Aksi takdirde, sahnede oyunculardan biri gider diğeri gelir; ama bu kısırdöngü tiyatrosunun biletini ödeyen yine toplum olur.
