Gazeteciliği yeniden o eski saygınlığına kavuşturmanın tek yolu var!

0
Paylaş

Bu Yazıyı Paylaş

veya linki kopyala
featured

Gazetecilik, matbaa makinelerinin gürültüsünde harfleri dizenlerin, haber peşinde ayakkabı tabanı eskitenlerin ve bedeli ne olursa olsun gerçeğin peşinden gidenlerin tutkusuyla doğdu.
Bu mesleği ayakları üzerinde tutan harç; parlak plazalar, yüksek reklam bütçeleri ya da dijital algoritmalar değil, yalnızca ve yalnızca kamu yararına duyulan adanmışlıktı.
Ne var ki; fikrin ve davanın yerini finansal sürdürülebilirlik kaygıları, gönüllü adanmışlığın yerini profesyonel memuriyet zihniyeti aldığında ilk feda edilen şey mesleğin onuru oldu.
Paranın sıcaklığıyla tanışan mecralar, gerçeğe sadakat yerine kaynağa ve reklama bağımlılığı seçtiler. Baktılar ki bağımsız habercilik bedel istiyor, kolaya kaçıp gazeteciliği bıraktılar; yerini “tıklanma avcılığına”, “sponsorlu içerikçiliğe” ve mahalle amigoluğuna bıraktılar.
Oysa unutulan çok temel ilkeler var!

Gazeteci Bir “Trol” Değildir: Gazetecinin görevi bir mahallenin duygularını okşamak, slogana teslim olmak ya da dijital alanda taraftar konsolide etmek değildir. Gazeteci, ait hissettiği fikrin bile yanlışını söyleyebilecek bağımsız akla ve vicdana sahip olan kişidir. Slogan atmaya başladığınız an haberciliğiniz biter, propagandanız başlar.

Avantanın Girdiği Kapıdan Ahlak Çıkar…
İşin içine finansal çıkar, örtülü ödenekler, fonlar veya fondaşlık ilişkileri girdiğinde habercinin kalemi hafifler, kelimeleri kütleşir. Güç odaklarıyla kurulan her girift ilişki, okura atılmış bir kazıktır. Uğur Mumcu’ların, tanık olduğumuz o lekesiz gazetecilik mirasının özü tam olarak buradadır: Kalemini satmamak, bedeli ne olursa olsun dik durabilmek.

Gazetecilik sekiz-beş vardiyasıyla yapılacak, ay sonu yatacak maaş bordrosuna sıkıştırılacak bir iş değildir. Bu iş bir dert sahibi olma işidir. Toplumun hakkını, hukukunu, yetimin hakkını, doğanın talanını dert etmeyen biri; unvanı ne olursa olsun haberci değil, ancak gazete/ekran çalışanı olur.
Bugün gazete sayfalarına elini sürmekten imtina eden, haberi okurken duyduğu güveni kaybeden okurun bu sitemi bir “küskünlük” değil, mesleğin içine düşürüldüğü sığlığa verilmiş tarihi bir derstir.
Gazeteciliği yeniden o eski saygınlığına kavuşturmanın tek yolu vardır: Finansal veya siyasal odaların maşası olmayı reddetmek, paranın değil hakikatin izini sürmek ve kalemi yeniden bir “aşk ve sorumluluk” enstrümanı haline getirmektir. Aksi halde geriye kalan ne gazetedir ne de gazetecilik; sadece dijital çöplükte kaybolup giden gürültüden ibarettir.

Gazeteciliği yeniden o eski saygınlığına kavuşturmanın tek yolu var!

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

0/30 karakter


Giriş Yap

Gazete Ata Ocağı ayrıcalıklarından yararlanmak için hemen giriş yapın veya hesap oluşturun, üstelik tamamen ücretsiz!