Gazetecilik ile borozan çalmak arasındaki o ince çizgi…

1
Paylaş

Bu Yazıyı Paylaş

veya linki kopyala
featured

Günümüz medyasında en çok karıştırılan, daha doğrusu kasten birbirine bulandırılan iki temel kavram var: Gazete sahibi bir gazeteci olmak ile gazetesi olan bir patron olmak.

İlk bakışta her ikisi de matbaanın, ekranın ya da dijital portalın başında duran “güç sahibi” figürler gibi görünebilir. Oysa aralarındaki fark, bir hekim ile eczane deposunu satın alıp ilaç satmaya çalışan bir tüccar arasındaki fark kadar derindir.

Çünkü gazetecilik; yalnızca bir sermaye birikimiyle, banka hesabındaki bol sıfırlı rakamlarla icra edilebilecek bir iş değildir. Gazetecilik meşakkat ister, tecrübe ister, yüksek bir bilinç düzeyi ve entelektüel bir birikim gerektirir. Hepsinden önemlisi de adam olmayı, hakkaniyetli kalmayı ve her ne pahasına olursa olsun doğru haberin peşinden koşmayı şart koşar.

PARANIN SATIN ALAMADIĞI MESLEK: HAKİKATİN HABERCİLİĞİ

Parası olan her insan bir bina kiralayabilir, matbaa makinesi alabilir ya da yüksek bütçeli bir haber sitesi kurabilir. Ancak parası olan her insan “gazeteci” olamaz.

Gazeteci için gazete, toplumun aynasıdır; haksızlığa karşı direnme mevzisidir. Bir gazeteci parasal imkân bulup kendi gazetesini kurduğunda, o müesseseyi mesleğin onurunu korumak ve halkın haber alma hakkını savunmak için kullanır.

Peki, gazetecilikten gelmeyen, tek vasfı parası ve farklı sektörlerdeki ticari yatırımları olan bir patron gazete sahibi olduğunda ne olur?

İşte zurnanın zırt dediği yer burasıdır.

O patron için gazete, kamuoyunu bilgilendirme aracı değil; inşaat işlerini, enerji ihalelerini, teşviklerini ve diğer ticari çıkarlarını koruma kalkanıdır. Diğer işlerinde kaybetmemek, iktidar çarklarının arasında ezilmemek veya o çarklardan pay kapabilmek için gazetesini bir yaranma vasıtasına dönüştürür. O çatı altında üretilen şey artık haber değil, dönemin muktedirlerine çalınan birer borozandır. Onlardan gazeteci çıkmaz; en fazla dönemin rüzgârına göre yelken açan birer kalemşör ya da parasına nezaret eden zamane adamı çıkar.

İLAN VE REKLAM SUÇ DEĞİLDİR; YAŞATANDIR

Burada karıştırılmaması gereken çok hayati bir ayrıntı var. Bir yayın organının ayakta kalabilmek için ilan alması, reklam toplaması, devlet kurumlarıyla, siyasi partilerle ya da özel sektörle protokoller yapması, onlardan ilan reklam alması gayet doğaldır ve tamamen meşrudur.

Gazeteci gökten zembille inen bir bütçeyle yaşamaz. İlan satar, reklam alır, gazete satar ve bu çarkı döndürerek haberciliğini finanse eder. Hiç kimse bir gazeteciyi “Neden şu kurumdan ilan aldın?”, “Neden buranın reklamını 5 liraya, öbürünü 10 liraya bastın?” diye suçlayamaz. Yayın organının ticari canlılığı, onun bağımsız habercilik yapabilmesinin de teminatıdır.

Ancak sorun, reklam veya ilan almakta değildir. Sorun, o reklam ve ilanların ötesinde, gazetenin bir bütün olarak patronun ana ticari işlerini kollama aracı haline getirilmesindedir.

KİMİN BOROZANI, KİMİN KALEMİ?

Halkın bilmesi gereken gerçek şudur: Gazetecinin patron olduğu yerde ilkelere ve hakikate sadakat vardır. Patronun gazeteci kılığına girdiği yerde ise yalnızca borsa grafiklerine, ihale takvimlerine ve siyasi iktidara sadakat vardır.

Gerçek gazetecilik, zor zamanlarda haksızlığa karşı durabilmektir. Kendi ikbalini ve cebini düşünerek güç odaklarına borozanlık yapanlar ise ne kadar büyük bütçeleri yönetirlerse yönetsinler, tarihin çöplüğünde yalnızca birer “zamane figüranı” olarak kalmaya mahkûmdurlar.

Gazetecilik ile borozan çalmak arasındaki o ince çizgi…
1

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

0/30 karakter


1 Yorum

  1. 👏🏻👏🏻🙏🏻🙏🏻🙏🏻👋👋👋
    Çok anlamlı ve çok doğru tespitler yapmışsınız Hasan Hınıslı Başkanım, Ağabeyim

Giriş Yap

Gazete Ata Ocağı ayrıcalıklarından yararlanmak için hemen giriş yapın veya hesap oluşturun, üstelik tamamen ücretsiz!