Sitemizi Google aramalarında tercih edilen kaynak olarak ekleyin.
Muhalefet kanadında son dönemde yaşanan kırılmalar, Yeni Parti’nin sahneye çıkışı ve CHP çatısı altında alevlenen iç tartışmalar, Türk siyasetinde kritik bir eşikte olduğumuzu bir kez daha gösteriyor. Son beş yıldır ilmek ilmek dokunan, toplumun geniş kesimlerine umut veren ve “iktidar olma” iddiasını somutlaştıran o büyük yürüyüş, bugün maalesef hırsların, kadro kavgalarının ve siyasi basiretsizliklerin gölgesinde kalma tehlikesiyle karşı karşıya.
Tabandan yükselen feryat net: Göz göre göre gelen bu vahim tablo, ülkenin kaderini değiştirmek yerine üç beş kişinin makam, koltuk ve güç sevdasına kurban edilemez.
Oysa demokrasi mücadelesinin ve siyasi vefanın yazılı olmayan ilk kuralı şudur: Sorunlar kaçarak değil, yerinde kalınarak çözülür.
Yeni Parti’yi kuran ve bugün parti yönetimini hedef alan isimlere sormak gerekiyor: Sizler iki buçuk yıl boyunca parti yönetiminde karar alıcı pozisyondayken, o dönem kararlara muhalif olan ya da çizgi dışı bırakılan tek bir partili dahi CHP’yi terk etmedi. Evini, Ata ocağını bırakıp gitmedi. Onlar parti içi mücadeleyi kurumsal kimliğin çatısı altında vermeyi erdem saydı. Hal böyleyken; bugün parti içi şeffaflık, hesap verilebilirlik ya da verilip de tutulmayan ön seçim sözleri bahane edilerek mevzileri terk etmek ne kadar makuldür? Koltuk hesabı yapmadan, siyasi istikbal kaygısına düşmeden parti içinde kalıp mücadele etmek gerekmez miydi?
Büyük Kurultay sürecinde verilen sözlerin yutulmuş olması kuşkusuz ciddi bir hatadır ve bu krizin fitilini ateşleyen ana etkenlerden biridir. Suç da hata da tıpkı kirli bir gömlek gibidir; kimse üstüne giymek istemez. Ancak hatada ısrar etmek, yeni ve daha büyük felaketlere kapı aralar.
İşte tam bu noktada liderlik akıllığı ve erdemi devreye girmelidir.
Özgür Özel ve parti yönetimi, başını iki elinin arasına alıp derin bir özeleştiri yapmak zorundadır. Birbirini ötekileştiren, ağız dalaşına dayalı ve iç muhalefeti yok sayan bir dilin siyasette hiçbir meyve vermediği, aksine seçmenin umudunu kırdığı aşikârdır. Liderlik; kusurları kabullenmek, kırılan dökülen ne varsa onarmak ve ortak aklı devreye sokmaktır.
Henüz hiçbir şey bitmiş değil. Şartlar ve koşullar ne olursa olsun, kişisel ikballer ve kırgınlıklar bir kenara bırakılmalıdır. Muhalefetin kurmay aklı derhal masaya oturmalı, dağılan enerjiyi yeniden toplamalıdır. Aklın yolu birdir: CHP ve Yeni Parti hattında büyüyen bu ayrışma son bulmalı, iki tarafın ortak sorumluluk bilinciyle hareket edeceği bir birleşme veya güçlü bir ittifak zemini mutlaka kurulmalıdır.
Bu sadece siyasi bir tercih değil; ülkenin içinde bulunduğu bu zorlu ve karanlık koridorda halkın muhalefetin omuzlarına yüklediği tarihi bir sorumluluk, ödenmesi gereken bir vefa borcudur.
