Partiler Üstü Kibirden Siyasi Jübileye!

0
Paylaş

Bu Yazıyı Paylaş

veya linki kopyala
featured

Siyaset tarihi, kendisini aynada dev sanıp sokağa çıktığında gölgesiyle yüzleşenlerin hikâyeleriyle doludur. Hele ki mevzu bahis Cumhuriyet Halk Partisi gibi asırlık bir çınar, kökleri cumhuriyetin kuruluşuna dayanan kurumsal bir hafıza olduğunda, bu sahne çok daha sert ve kaçınılmaz bir sonla kapanır.

Son dönemde yaşananlar, siyasi pragmatizmin ve “ben yaptım, ben varım” hastalığının Türk siyasetindeki doğal sınırlarını bir kez daha gösterdi.

Mansur Yavaş’ın dün yaptığı açıklama ya da siyasi sahneden çekiliş tarzı, sadece bir aktörün kendi siyasi jübilesi değildir; aynı zamanda CHP’nin bir “devşirme siyaseti” parantezini kapatıp özüne ve kurumsal gerçekliğine dönüşünün ilanıdır.

Kendisini Bulunmaz Hint Kumaşı Sananlar…

Geriye dönüp bakalım. 2019 yerel seçimlerine gidilirken Kemal Kılıçdaroğlu’nun “sağ Makyavellist siyaset” hesaplarıyla tuttuğu el, Ankara’da bir zafer üretti. Ancak bu zaferin kaynağını yanlış okumak, siyasi körlüğün ilk adımı oldu. Seçimi kazanan iradeyi tamamen kendi şahsi karizması, “partiler üstü” kimliği ve dokunulmazlığı zannedenler, kendilerini CHP’nin tarihsel ve kurumsal mirasından büyük görmeye başladılar.

Oysa güç, ne tek başına şahsi popülaritedeydi ne de birtakım sermaye gruplarının veya medya illüzyonlarının üflediği yapay rüzgârlarda. Güç, o koca kurumsal mekanizmadaydı, sandık başında ambleme basan disiplinli örgütteydi, o partinin asırlık omurgasındaydı.

Ancak ne zaman ki popülerlik gözleri kör etti, ne zaman ki “ben olmasam bu parti kazanamazdı” kibri ruhu kapladı. İşte o an pragmatizm hastalığı en ağır evresi olan bitkisel hayata geçti.

İBB etrafında şekillenen davalar, haksız kazanç tartışmaları ve bunun getirdiği şımarmışlık, sadece bir kişiyi değil, o dönemin tüm popülist figürlerini kapsayan bir illüzyon yarattı. Hem Mansur Yavaş hem de Ekrem İmamoğlu, kendilerini CHP’den, hatta siyasetin kurallardan daha üstün gördükleri bir fantezi dünyasına hapsettiler.

Kılıçdaroğlu’nun o dönem belki de en büyük öngörüsüzlüğü, ellerinden tuttuğu bu isimlerin ilk fırsatta partinin sırtına yük olacağını görememekti.

Ceket Meselesi ve Karakter Erimesi…

Kurumlardan büyük olduğunu zannedenlerin ortak bir kaderi vardır. Sırtlarına giydirilen o kurumsal ceket, aslında kendi bedenlerine çok bol gelmektedir. Ama onlar aynaya baktıklarında ceketin kendilerine dar geldiğini sanırlar. O ceketi üzerlerinden atmak, kurumsal kimlikten sıyrılıp “partiler üstü bağımsız bir dev” gibi arz-ı endam etmek isterler.

Fakat unutulan şudur; O ceket çıktığı an, geriye sırf bir hiç kalır. Kurumsal koruma kaybolduğunda, başka ceketler giymeye kalkarlar. Bir müddet de o eğreti ceketlerle idare ederler. Ancak siyasetin mevsimi kara kışa döndüğünde, ne o devşirme kumaşlar onları soğuktan korur ne de geçmişin o sahte popülaritesi.

Kurumdan kopan üye, kurumun dışında eciş bücüş olmuş, formu bozulmuş bir yapıya dönüşür.

Kurum Büyüktür, Birey Gelip Geçicidir…

Dün yaşanan jübile, bireysel hırsların kurumsal gelenekler karşısındaki yenilgisidir. Siyasette kurumsal kimliği olmayan, arkasında köklü bir fikir veya parti disiplini barındırmayan hiçbir birey kendisini dev aynasında görmemelidir. CHP, tarihsel süreçte ne liderler ne genel başkanlar ne de nehirleri tersine akıtacağını sanan popüler figürler görmüştür. Hepsi gelip geçmiş, ama kurum kalmıştır.

“Partiler üstüyüm” kibriyle yola çıkanların, günün sonunda partisiz ve yalnız kalması siyasetin değişmez kanunudur. Mansur Yavaş örneği, bundan sonra siyaset sahnesinde partisini araç, kendisini amaç gören her aktör için ders kitaplarına girecek bir ibret vesikasıdır. CHP bir devşirmeden, bir pragmatizm yükünden kurtulmuştur; siyaset ise aslına ve kurumsal gerçekliğine bir kez daha teslim olmuştur.

Partiler Üstü Kibirden Siyasi Jübileye!

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

0/30 karakter


Giriş Yap

Gazete Ata Ocağı ayrıcalıklarından yararlanmak için hemen giriş yapın veya hesap oluşturun, üstelik tamamen ücretsiz!