Siyasette çok seslilik; Demokratlık mı, disiplinsizlik mi?

0
Paylaş

Bu Yazıyı Paylaş

veya linki kopyala
featured

​Siyasetimizin en büyük açmazlarından biri, kavramların içinin boşaltılmasıdır. Bugün ne zaman bir partide, özellikle de kendisini “sosyal demokrat” ya da “demokratik sol” olarak tanımlayan yapılarda bir tezat, bir iletişimsizlik veya bir kargaşa görsek, hemen o meşhur sığınağa iltica ediliyor: “Bizde çok seslilik var!”

​Peki, gerçekten öyle mi?

​Herkesin kafasına göre konuştuğu, birinin ak dediğine diğerinin kararsız kaldığı, genel merkeze gelen bir aday adayına bir MYK üyesinin “başımın üstünde yerin var” deyip, diğer Parti Meclisi üyesinin kapıyı kapattığı bir yapı gerçekten “çok sesli” midir, yoksa apaçık bir kurumsal disiplinsizlik mi?

​Gelin kendimizi kandırmayalım. Çok seslilik; ortak bir hedefe gitmeden önce fikirlerin özgürce tartışılmasıdır. Tartışma biter, karar alınır ve herkes o kararın etrafında kenetlenir. Ama bizde yaşanan; karardan sonra da bitmeyen kavgalar, kişisel ikbal hesapları ve “bugün git, yarın gel”ci bürokratik zihniyettir.

​Siyasette Hipokrat Yemini Eksikliği

​Bir doktorun karşısına en azılı düşmanı bile gelse, o doktor “Seni muayene etmiyorum” diyebilir mi? Ya da intikam hırsıyla yanlış tedavi uygulayabilir mi? Uygulayamaz. Çünkü meslek etiği, kurallar ve yemini buna engeldir.

​İşte gerçek bir demokratik sol siyasetçide de tam olarak bu “siyasi Hipokrat yemini” bulunmalıdır.

​Mülakata gelen bir aday adayını kişisel olarak sevmeyebilirsiniz. Dünya görüşü veya parti içi klikleşmedeki yeri sizinle örtüşmeyebilir. Ancak objektif kriterlere göre o kişinin hakkı 5 üzerinden 5 ise, ona 5 vermek zorundasınız. “Ben bunu sevmiyorum, sıfır vereyim” anlayışı ne solculuktur ne de demokratlıktır. Bu, düpedüz siyasi derebeyliktir! Kendi hırslarını partinin ve halkın menfaatinin önüne koymaktır.

​Lider Siyaseti ve Sistem Sıkıntısı

​Coğrafyamızın acı bir gerçeği var: Ortadoğu ve Doğu Akdeniz sosyolojisi, kurumlardan ziyade karizmatik liderlere odaklanır.

​Adnan Menderes’in Demokrat Parti’si, Süleyman Demirel’in Adalet Partisi, Turgut Özal’ın ANAP’ı ve Recep Tayyip Erdoğan’ın AK Parti’si ile devam etmiştir. Kitleler programlara değil, güçlü lider profilinin çizdiği istikrar ve kararlılık vaadine oy vermiştir. Lider sahneden çekildiğinde ise o büyük partilerin kitlelerle birlikte eriyip gittiğini tarih bize defalarca göstermiştir.

​İşte tam bu noktada, kurumsal bir yapı kurması beklenen sol anlayış, 12 Eylül sonrasında ne yazık ki kendi içinde sağlıklı bir parti içi demokrasi inşa edememiştir. “Lider partisi” olamama sancısı çekerken, “sistem partisi” olmayı da başaramamış; özgürlüğü disiplinsizlikle, çok sesliliği ise keşmekeşlikle karıştırmıştır.

​Nasıl Bir Demokratik Sol?

​Geleceğin Türkiye’sinde güven veren bir iktidar alternatifi olmak isteyen demokratik sol bir anlayış, şu üç temel ilkeyi acilen içselleştirmek zorundadır:

​Kişilerin Değil, Kuralların Siyaseti

Aday belirleme ve değerlendirme mekanizmaları, kişilerin iki dudağı arasında değil; şeffaf, ölçülebilir ve denetlenebilir sistemlere bağlanmalıdır.

​Vicdanlı Liyakat

Parti içi muhalifine bile yetkinliği kadar puan verebilecek olgunlukta, kişisel duygularından arınmış kadrolar iş başına gelmelidir.

​Disiplinli Özgürlük

Müzakere masasında her şey sonuna kadar tartışılmalı; ancak masadan kalkıldıktan sonra tek ses olunmalıdır.

​Sosyal demokrasi; herkesin cavcav konuştuğu, birbirini baltaladığı bir gürültü platformu değildir. Aksine, adaletin, liyakatin ve kurumsal disiplinin en yüksek seviyede yaşatıldığı bir sistemdir.

​Eğer sol, bu coğrafyada yeniden güçlü bir umut olmak istiyorsa; önce kendi evinin içindeki bu keyfiliğe ve liyakatsizliğe neşter vurmak zorundadır. Aksi takdirde, “çok seslilik” masalıyla kendimizi avutmaya devam ederiz.

Siyasette çok seslilik; Demokratlık mı, disiplinsizlik mi?

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

0/30 karakter


Giriş Yap

Gazete Ata Ocağı ayrıcalıklarından yararlanmak için hemen giriş yapın veya hesap oluşturun, üstelik tamamen ücretsiz!