Sitemizi Google aramalarında tercih edilen kaynak olarak ekleyin.
Günümüz siyasal ikliminde ne yazık ki en çabuk kanıksadığımız olgulardan biri, rakip siyasi aktörleri birer muhatap değil, varoluşsal birer “hasım” ve “düşman” olarak konumlandırma kolaycılığıdır. Siyaset biliminde negatif partizanlık ya da duygusal kutuplaşma olarak adlandırılan bu tablo; seçmeni fikirsel bir gelecek vizyonuyla ikna etmek yerine, öteki gruptan duyulan öfke, korku ve nefretle konsolide etme sığlığına dayanıyor.
Dünya siyasetinde de örneklerine rastladığımız bu hastalık, ne yazık ki son dönemde Türkiye’de Yeni Parti’nin izlediği siyaset anlayışıyla bambaşka ve son derece tehlikeli bir boyuta ulaştı.
CHP ile benzer seçmen tabanına hitap eden ya da aynı siyasi kulvarda mücadele veren bu yeni yapının, rüştünü ispat etme ve özgün bir siyaset üretme aşamasında sergilediği tutum, Türk siyaseti adına tam anlamıyla bir talihsizliktir.
Üretememenin Faturası CHP’ye Saldırmak…
Yeni kurulan bir siyasi hareketin topluma vaatler sunması, ülkenin temel sorunlarına somut çözümler getirmesi ve kendi özgün kimliğini inşa etmesi beklenir. Ancak Yeni Parti yönetimi ve kurmayları, siyaset yapmayı son derece sığ bir “CHP karşıtlığına” indirgemiş durumdadır.
Siyasi meşruiyetini ve bağımsızlığını somut politikalarla kanıtlayamayan Yeni Parti, bu vizyon eksikliğini doğrudan CHP’ye saldurgan ve ölçüsüz bir hırçınlıkla örtmeye çalışmaktadır.
“CHP’nin gölgesi değiliz” iddiasını ispatlama telaşı; ne yazık ki siyasi nezaket sınırlarını aşan, yıkıcı ve tamamen reaksiyoner bir düşmanlaştırma politikasına dönüşmüş haldedir.
Buradaki temel sorumluluk ve kusur doğrudan Yeni Parti’nin stratejistlerindedir. Kendi seçmenini elinde tutmak ve oy geçişlerini engellemek adına takındıkları bu saldırgan tutum, siyasette rekabeti değil, doğrudan husumeti beslemektedir.
Provokasyona Karşı Sorumluluk Sahibi Bir Duruş…
Bu süreçte sahada ve ekranlarda yaşanan asimetrik tablo son derece göz yaşartıcıdır. Bir tarafta, Yeni Parti kurmaylarının her fırsatta dozu artıran hakaretamiz, kışkırtıcı ve hedef gösteren söylemleri; diğer tarafta ise tüm bu provokasyonlara rağmen soğukkanlılığını koruyan, polemiğe girmemeye özen gösteren ve devlet aklıyla hareket eden bir CHP yönetimi yer almaktadır.
CHP tabanı ve yönetiminin sergilediği bu vakur ve olgun duruş, Yeni Parti’nin yarattığı agresif iklimi açıkça ifşa etmektedir. Yerleşik ve köklü bir siyasi geleneğin sorumluluğuyla hareket eden CHP, bu hırçın dili muhatap almayarak aslında toplumsal barışa hizmet etmekte; Yeni Parti ise kavgadan ve kaostan beslenme kolaycılığına kaçmaktadır.
Sosyal Medyadaki Linç Kültürünün Mimarı: Yeni Partinin Söylemleridir…
Yeni Parti kurmaylarının üst perdeden kullandığı bu düşmanlaştırıcı dil, sosyal medyadaki kendi taraftar kitlelerinde tam anlamıyla bir zehirlenmeye yol açmıştır.
En ufak bir haklı eleştiriye dahi tahammülü olmayan, yapıcı her uyarıya küfürle, hakaretle ve organize linç kampanyalarıyla yanıt veren dijital bir trol ordusu türemiştir. Bu agresif kitle kendiliğinden oluşmamıştır; bizzat Yeni Parti yöneticilerinin ve kurmaylarının her gün ekranlarda kullandığı nefret dilinden cesaret almaktadır.
Tahammülsüzlük, linç ve küfür, Yeni Parti’nin siyaset tarzının ne yazık ki doğal bir uzantısı haline gelmiştir.
Sadece “Nefret” Üzerine İktidar İnşa Edilemez…
Öfke, hakaret ve rakibini düşmanlaştırma üzerine kurulan bir siyasi strateji, kısa vadede kemik kitleyi konsolide edebilir. Ancak Yeni Parti yönetiminin gözden kaçırdığı çok temel bir gerçek vardır: Hiçbir siyasi hareket, sadece bir başkasına duyduğu nefretle kalıcı bir iktidar alternatifi olamaz.
Toplumun ve makul seçmenin bu saldırgan, nezaketsiz ve kavgacı dilden son derece rahatsız olduğu açıktır. Yeni Parti, kitleleri arkasından sürüklemek istiyorsa CHP’ye ve onun seçmenine saldırmaktan vazgeçmeli; siyasi olgunluk göstererek kendi sözünü söylemeyi öğrenmelidir.
Aksi takdirde, ürettiği bu hırçınlık ve nefrete teslim olan dijital fanatizm, zamanla Yeni Parti’yi merkeze açılmaktan alıkoyacak ve kendi marjinal alanına mahkûm edecektir. Sandık günü geldiğinde halkın takdir edeceği şey; öfkeyle çığırtkanlık yapanlar değil, vakur bir duruşla memleketin sorunlarına odaklananlar olacaktır.
