Sitemizi Google aramalarında tercih edilen kaynak olarak ekleyin.
Siyaset, tarihi boyunca en çok “yakınlık” ve “yoldaşlık” gibi kilit kavramların aşınmasıyla sınanmıştır. Son dönemde Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) içi dengelerde ve Kurultay sonrası süreçte yaşananlar, bu kavramların nasıl konjonktürel araçlara dönüştüğünü net bir biçimde gözler önüne seriyor.
Kamuoyu önünde “en yakın” rollerine soyunanların, temsil ettikleri makamlara ve yol yürüdükleri liderlere karşı sergiledikleri tutum, siyasetteki en büyük krizin ilke ve vefa krizi olduğunu kanıtlıyor.
Özellikle partinin kritik eşiklerinde, ekranlarda ve meydanlarda Genel Başkan Kemal Kılıçdaroğlu’na “en yakın” isimler olarak caka satanların, süreç içinde takındıkları pragmatik tavır unutulmuş değil. Veli Ağbaba’ların, Ali Mahir Başarır’ların ve bugün koltukta oturan Özgür Özel’lerin “yakınlık diplomasisi” üzerinden inşa ettikleri siyasi kariyerler, ilk virajda yerini kişisel ikbal hesaplarına bıraktı.
Peki, soralım: Gerçekten yakınlık nedir? Kimdir bir liderin, bir davanın gerçek dostu?
Kılıçdaroğlu’na ve partinin köklü geleneklerine aleni şekilde düşmanlık besleyenleri, onu devirmek için kapalı kapılar arkasında plan yapanları yetkili makamlara taşıyanlar yakın olabilir mi? Şaibelere, yolsuzluk iddialarına adı karışmış belediye başkanlarını “değişim” ambalajıyla meşrulaştıranlar, partinin öz evlatlarını kıyıma uğratanlar bu yoldaşlığın neresindedir?
Bir partiyi ayakta tutan omurga, ilkeler ve liyakat esasına dayalı kadro siyasetidir. Ancak ne yazık ki dün olduğu gibi bugün de liyakatin yerini dost-ahbap-çavuş ilişkileri aldı. Daha görevdeyken parti içi toplantılarda veya kapalı kapılar ardında “Gelecek genel başkan ben olacağım” hesapları yapanların, lideri kamuoyu önünde zora sokacak ziyaret programları ve siyasi tuzaklar hazırlayanların “yakınlık” maskesi ardına saklanması artık alıcı bulmuyor.
Eleştiri ve özeleştiri mekanizmasını ayaklar altına alan, parti içi demokrasiyi sadece kendi iktidarlarını pekiştirmek için bir kaldıraç olarak kullanan anlayış, sadece bir lideri değil, o liderle birlikte samimiyetle yol yürüyen tabanın umutlarını da hırpaladı.
Açıkça söylemek gerekir: Bu parti örgütü ve bu asil taban aptal değil.
Siyasette “yakınlık” algısıyla yürütülen operasyonların, medya ve sosyal medya üzerinden köpürtülen sahte dostluk söylemlerinin karşılığı kalmamıştır. Kemal Kılıçdaroğlu’nun veya temsil ettiği ilkeli duruşun gerçek dostları; örgütü yalnız bırakmaz, örgüt içi entrikalara imza atmaz, partili yoldaşını yıpratmaz ve ikbal uğruna ilkesel kırılmalara prim vermez.
Günün sonunda algılar dağılır, sahte yakınlıklar ve konjonktürel ittifaklar tarihin tozlu raflarına kalkar. Geride ise sadece ilkelerine, tüzüğüne ve yoldaşlık hukukuna sadık kalanların direnişi kalır. Yakınlık üzerinden algı yapanlara da, bu algıya teslim olanlara da duyurulur.
