Slogan Devrimciliği mi, Bilimsel Yöntem mi?

0
Paylaş

Bu Yazıyı Paylaş

veya linki kopyala
featured

Toplumsal mücadeleler tarihi bize net bir ders verir: Pratik deneyim ile teorik derinlik arasındaki bağ koptuğunda, hareketler yerinde saymaya başlar. Türkiye’deki sendika ve siyaset tarihine baktığımızda bunun örneklerini sıkça görürüz. Yıllarını fabrikanın tozunda, sendika koridorlarında veya işyeri disiplini içinde geçirmiş; kitleleri peşinden sürükleme yeteneği olan figürlerin varlığı elbette kıymetlidir. Ancak sadece bu pratik tecrübenin, tek başına doğru bir siyasi hat veya entelektüel bir gelecek vizyonu kurmaya yetip yetmediği ciddi bir tartışma konusudur.

Fabrikada pişen, işçiyle aynı dili konuşan, gündelik koşturmacanın verdiği özgüvenle öne çıkan kişiler, temelde birer “pratik” insanıdır. Bu profil, doğası gereği sınıf mücadelesinin bilimsel yasalarından, tarihsel materyalizmden ya da Marx, Lenin, Troçki gibi kuramcıların teorik birikiminden beslenmek yerine, gündelik işlerin getirdiği reflekslerle hareket eder.

Buradaki temel sorun şudur: Bir fabrikada ustabaşı olmak ya da sendikada idari otorite kurmak, kişiye pratik bir sevk ve idare yeteneği kazandırabilir. Fakat bu tecrübe, sağlam bir ideolojik altyapıyla desteklenmediği sürece mevcut sistemin sınırları dışına çıkamaz. Teorik gıdasını sadece sloganlardan, kitap kapaklarından ya da kulaktan dolma bilgilerden alan bir anlayış; kitlelere ne gerçek bir sınıf bilinci kazandırabilir ne de kalıcı bir dönüşüm yaratabilir.

SLOGAN DEVRİMCİLİĞİ VE İÇİ BOŞALAN AJİTASYON

Teoriden kopuk bir ajitasyon, günün sonunda kitlelerin gazını almaktan, anlık öfkeleri kabartmaktan öteye gitmez. Arkasında stratejik hiçbir birikim bırakmayan bu durum, tam anlamıyla bir “slogan devrimciliğine” dönüşür. Yüksek perdeden yapılan konuşmalar ve nostaljik çıkışlar ilk anda heyecan yaratsa da, hayatın sert gerçekleri karşısında çabucak erir.

Sonuca varmayan, sadece günü kurtaran bu yaklaşım; kitlelerin enerjisini tüketerek koca bir “sıfır” üretir. Bu tür figürlerin ulaştığı nokta genelde aynıdır: Geçmiş tecrübelerinin ekmeğini yemek ve genç kuşaklara bilimsel bir yöntem yerine sığ bir ajitasyonu miras bırakmak.

DEVRİMCİLİK BİR BİLİM İŞİDİR

Açıkça söylemek gerekir: Devrimcilik bir yaş kıdemi, dönemsel bir heves ya da sadece duygu durumu değildir; bilimsel bir yöntem sorunudur.

Bu durumun yaşla, kaç yıl sendikacılık yapıldığıyla ya da diplomayla doğrudan bir ilgisi yoktur. İlkokul mezunu bir işçi, diyalektik yöntemi ve sınıf bilincini kavrayarak son derece dönüştürücü bir hat çizebilir. Buna karşın yılların tecrübesine sahip bir büyük, bilimsellikten uzak bir sığlığın içinde sıkışıp kalabilir. Devrimci niteliği belirleyen şey; kişisel heyecanlar değil, koşulları doğru okuma ve teoriyi pratikle buluşturma kapasitesidir.

Tarihsel ve pratik figürleri yok saymak elbette doğru değildir. Ancak bu kişilerden, sahip olmadıkları bir entelektüel birikim veya devrimci bir önderlik beklemek de bir o kadar yanıltıcıdır. Bugüne ve geleceğe yön verecek olan şey; gündelik ajitasyonların ötesine geçen, bilimi ve teoriyi kılavuz edinen net bir kadro anlayışıdır. Geleceği inşa edecek olanlar, sadece yüksek sesle konuşanlar değil; bilimsel yöntemi kavrayıp hayatı dönüştürme iradesi gösterenlerdir.

Slogan Devrimciliği mi, Bilimsel Yöntem mi?

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

0/30 karakter


Giriş Yap

Gazete Ata Ocağı ayrıcalıklarından yararlanmak için hemen giriş yapın veya hesap oluşturun, üstelik tamamen ücretsiz!