Aynaya bakalım, biz neyi yitirdik?

0
Paylaş

Bu Yazıyı Paylaş

veya linki kopyala
featured

Aynanın karşısına geçip kendimizle yüzleşmeyeli ne kadar oldu? Soruyu eğip bükmeden, kibir zırhımızı bir kenara sıyırarak sorma vakti geldi de geçiyor bile. Biz gazeteciler, toplumun aynası, güç odaklarının denetleyicisi, hakikatin bekçisi olduğumuzu iddia eden bizler, ne zaman birbirimizin kuyusunu kazan birer gölgeden ibaret hale geldik? Neden bir araya gelemiyoruz? Neden omuz omuza durmak yerine, öne çıkan ilk meslektaşımızın paçasına yapışıp onu aşağı çekmeye çalışıyoruz?

Cevabı biliyoruz ama kendimize bile itiraf etmeye korkuyoruz! Şunu çok iyi bilelim sevgili dostlar; biz, her şeyi bildiğimizi sanma hastalığına yakalandık.

Gazetecilik, her gün yeni bir şey öğrenme alçakgönüllülüğü gerektirir. Oysa biz, habere yakın durmayı “hakikate sahip olmak” zannettik. Sürekli güç merkezlerinin çevresinde dolanmak, manşet atmak, ekranlarda saatlerce laf üretmek bünyemize ağır bir zehir zerk etti! Entelektüel kibir. “En iyisini ben bilirim, en doğru açıyı ben görürüm, en keskin yorumu ben yaparım” yanılsaması, zamanla meslektaşlarımızı birer paydaş değil, yok edilmesi gereken birer tehdit olarak görmemize yol açtı. Asla az bilenimiz kalmadı, hepimiz her şeyi bilen birer uzman, birer otoriteyiz artık.

Ama bu devasa kibir kulesinin altında ezici bir gerçek gizli!

Emeğin Adaletsiz Bölüşümü.

Bugün bu ülkede sayıları binleri, on binleri bulan gazeteci ordusunun içinde; yağmurda, çamurda, gaz bombası altında, soğuk duruşma salonlarının kapılarında ömrünü tüketen topu topu birkaç yüz insan var. O birkaç yüz yürekli insan; sokakta ter döküyor, çabalıyor, hakkıyla haber kovalıyor. Geriye kalan kitle ise ne yapıyor? Masa başında oturup ajans kopyalamaktan, başkasının teri üzerinden köşe devşirmekten ve akşam ekranlarda “lak lak” yapmaktan öteye geçmiyor.

İşte o meşhur yengeç sepeti tam da burada kuruluyor. Kendi üretkenliğinin bittiğini, sahadan koptuğunu, artık sadece üretilmiş emeği tükettiğini içten içe bilen ama o devasa egosundan bunu kendine bile açıklayamayan o kibirli yapı, savunma mekanizmasını çalıştırıyor. Biri parladığında, biri namusuyla öne çıktığında onu takdir etmek ya da ondan ilham almak yerine kuyusunu kazmaya başlıyoruz. Çünkü onun başarısı, bizim tembelliğimizi ve üretimsizliğimizi yüzümüze vuran bir tokat haline geliyor. Empati yeteneğimizi yitirdiğimiz için, meslektaşımızın başarısını kendi yetersizliğimizin bir tehdidi sayıyoruz.

Kısacası; yapısal bir parçalanmışlık, derin bir yalnızlık ve sıfırlanmış bir mesleki dayanışma.

Birbirini sevmeyen, birbirinin başarısını çekemeyen, örgütlenmeyi ve hak aramayı “en iyi ben bilirim” kibri yüzünden beceremeyen bir meslek grubu, dışarıdan gelen her türlü baskıya da açık hedef haline gelir. Biz birbirimizin ayağını kaydırmakla meşgulken, mesleğin saygınlığı gözlerimizin önünde eriyip gidiyor.

Artık Bu Derin Uykudan Uyanmak Zorundayız.

Eğer bu meslek yeniden ayağa kalkacaksa, bu ancak ve ancak sahadaki o birkaç yüz habercinin hakkını teslim etmekle başlayacak. Masa başı konforundan sıyrılıp, “her şeyi bilme” hastalığından tedavi olmakla mümkün olacak. Başka bir meslektaşımızın başarısını, kendi eksikliğimiz değil, mesleğin ortak zaferi olarak görebildiğimiz gün kurtulacağız.

Şunu kimse unutmasın: Yengeç sepetinde birbirini çekip duranlar, en nihayetinde aynı kaynayan tencerede pişmeye mahkûmdur. Ya bu mesleki kibri ve çekemezliği bir kenara bırakıp hakiki bir dayanışmayı öreceğiz ya da hep birlikte o sepetin içinde yok olup gideceğiz.

Aynaya bakalım, biz neyi yitirdik?

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

0/30 karakter


Giriş Yap

Gazete Ata Ocağı ayrıcalıklarından yararlanmak için hemen giriş yapın veya hesap oluşturun, üstelik tamamen ücretsiz!