Bağırmaktan helak olmuş ama ne için bağırdığını bile unutmuş kalabalıkların sessizliği…

0
Paylaş

Bu Yazıyı Paylaş

veya linki kopyala
featured

Cengiz Aytmatov’un Gün Olur Asra Bedel romanında yarattığı mankurt metaforu, edebiyatın sınırlarını çoktan aşarak modern çağın en acımasız toplumsal gerçeğine dönüştü. Bilindiği üzere, yuhan yuhanlar esirlerin başını tıraş edip deve derisiyle sıkıca sararlar; saçlar büyüdükçe dışarı çıkamayarak kafatasına batar. Korkunç bir acı… Bu acıya dayanamayan insan aklını yitirir, geçmişini, kimliğini unutur ve sadece efendisinin emirlerini yerine getiren, sadık ama iradesiz bir köleye dönüşür.

Bugün dönüp etrafımıza baktığımızda, çölün ortasındaki o ıssız çadırlara gerek kalmadığını görüyoruz. Mankurtlaşma, modern dünyanın neon ışıklı sokaklarında, plazalarında, okullarında ve en çok da siyaset meydanlarında zihinsel bir salgın gibi yayılıyor.
Ne yazık ki siyaseten bu duruma gelmiş kitleler var. Lidere körü körüne tapınan, doğru ile yanlışın, haklı ile haksızın hiçbir önemi kalmadığını, tek ölçütün “kazanmak” olduğunu savunan bir zihniyet… Onlar için hakikatin hiçbir kıymeti yok! Çünkü tek mantıkları var: Kendi konforları, aidiyetleri ve gücün rüzgârında savrulmak. Doğrunun değil, her daim güçlünün yanında yer alırlar.
İşin daha da acı ve düşündürücü tarafı şu: Uzunca bir dönem iktidarın seçmenine bu eleştirileri yönelten muhalefet cephesi de bugün büyük oranda aynı konuma geldi. Sonuçta hepimiz aynı coğrafyanın, aynı eğitim sisteminin, aynı kültürel teçhizatın ürünüyüz. Aldığımız oksijen aynı, okullarda ezberletilenler aynı. Birbirimize benzememiz son derece normal; fakat düşünmememiz anormal.
İki taraf da kendi liderine ya da grubuna aynı dogmatik gözlüklerle bakıyor, aynı kutsallık zırhını giydiriyor ve ötekinin niyetini hiç sorgulamadan peşin bir yargıyla reddediyor.

Peki, insanlar neden bilerek ya da bilmeyerek bu zihinsel köleliği tercih ediyor?
Cevap basit: Çünkü düşünmek zahmetlidir,emek ister, düşünce ister. Biat etmek ise konforludur.
Kendi kafanızla düşünmek, çelişkileri fark etmek, yanlış yaptığınızı kabul etmek ve hakikati aramak büyük bir zihinsel yük ve cesaret ister. Çünkü sizin yerinize düşünenler vardır. Oysa kalabalığın arkasına saklanmak, sorumluluğu lidere devretmek insana müthiş bir rahatlık sunar. Sorgulamayan insan, vicdan azabı da çekmez. Çünkü onun adına düşünen bir “efendisi” zaten vardır.
Bu zihinsel tembelliğin en büyük yakıtı ise yüzeysellik ve manşet kültürürdür.
Bugün artık kimse derinlemesine okumuyor, araştırmıyor, satır aralarındaki nüansları kovalamıyor. Bilgi, sosyal medyadaki on beş saniyelik videolara, üç kelimelik sloganlara ve haber sitelerinin devasa manşetlerine indirgendi. İnsanlar artık köşe yazılarının sadece başlığına, internet sitelerinin manşetine bakıyor; içeriğin ne söylediği, altının dolu olup olmadığı kimsenin umurunda değil. Görünürlük var, gürültü var, renkler var ama akıl yok.

Manşetlerle beslenen, içeriği reddeden, sorgulamayı unutan ve sadece “kazanma” hırsıyla bilenlenen bu kitlelerden yarın daha adil, daha özgür ya da daha akılcı bir dünya bekleyebilir miyiz?

Cevap ortada. Mankurtlar çölün ortasında bırakılmayı bekliyor değil; dünün özgürlük vaadedenleri ile bugünün mutlak iktidar sevicileri, aynı zihinsel deri başlarına sarıla sarıla kendi iradelerini kendi elleriyle teslim ediyorlar. Ve geriye kalan tek şey, bağırmaktan helak olmuş ama ne için bağırdığını bile unutmuş kalabalıkların sessizliği…

Bağırmaktan helak olmuş ama ne için bağırdığını bile unutmuş kalabalıkların sessizliği…

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

0/30 karakter


Giriş Yap

Gazete Ata Ocağı ayrıcalıklarından yararlanmak için hemen giriş yapın veya hesap oluşturun, üstelik tamamen ücretsiz!