Sitemizi Google aramalarında tercih edilen kaynak olarak ekleyin.
Bu ülkede bazı şeylerin “hakkı” verilmez, adeta lütfedilir gibi dağıtılır. Ama işin aslına baktığınızda, o dağıtılan şeyin ne bir temeli vardır ne de adaleti. Kim gazetecidir, kim değildir; bunu cebindeki plastiğe, yakasındaki ambleme bakan bürokrat mı belirleyecek? Hadi oradan!
Yıllardır bu ülkede gazeteciliğin onurunu sokaklarda, cezaevlerinde, kısıtlı bütçelerle ve en önemlisi kalemiyle savunan insanlar var. Fatih Altaylı’dır, Yılmaz Özdil’dir veya adını burada sayamadığımız, düzenin çarkına çomak soktuğu için o kartları ve imtiyazları elinin tersiyle iten onurlu meslek erbabıdır… Bu isimlerin gazeteciliğini tartmak kimin haddine? Hangi resmi mühür, hangi İletişim Başkanlığı kaşesi bu insanların bu ülkenin hafızası olduğunu yok sayabilir?
Ama sistemin işleyişine bakın: Bir tarafta, gazete dağıtım aracının lastiği patlasa, şoförü sigortalı gösterilmek zorunda kalınan yerel medyanın “zorunlu” kadroları; diğer tarafta o kadro sayesinde devreye giren resmi basın kartları… Şoförünün, çaycısının sırf sigorta ve zorunlu sayıyı tamamlamak için “basın kartı” sahibi olduğu bir ülkede, o kart ne yazık ki onur belgesi olmaktan çıkmış, bir çıkar biletine dönüşmüştür.
Şimdi çıkmışlar, “15 yıl turkuaz kart taşıyana yeşil pasaport verilsin” diye tutturanlar var. Ee, ne ala memleket! Sen bu mesleği kırk yıldır bağımsız yapan, devletin hiçbir lütfene tamah etmeyen, elektrik su indirimiymiş, bilmem ne kartıymış elinin tersiyle iten adama pasaport vermeyeceksin; ama sistemin açıklarından faydalanarak oraya iliştirilmiş adamlara kırmızı halı sereceksin. Yok öyle yağma!
Bu ülkede yeşil pasaport meselesi de zaten çığırından çıkmıştır. Avukatı, mali müşaviri, şusu busu derken ortalık pasaport enflasyonuna döndü. Vatandaş arasında bu kadar keskin ayrıcalıklar duvarı örülemez! Devlet memuruna bile toptan yeşil pasaport dağıtmak bu ülkenin vatandaşına hakarettir. Yeşil pasaport dediğin şey bir “kıdem ödülü” veya “padişah fermanı” değildir. Kimin uluslararası alanda işi varsa, ihracatçıdır, diplomatik temastadır, bilimin peşinden koşan akademisyendir, gerçekten sahada canla başla haber kovalayan gazetecidir; aciliyeti ve ihtiyacı olan alır. Önüne gelene dağıtılan imtiyaz, imtiyaz olmaktan çıkar, memleketin adalet duygusuna sıkılan kurşun olur.
Yetti artık bu kart merakınız, bu etiket düşkünlüğünüz, bu ayrıcalık sevdanız! Gazetecilik kalemde başlar, kafada biter; Ankara’daki bir masada basılan plastik parçasıyla değil. Kalemini satanların, mesleği pasaport aracı yapanların bu mesleğe de bu ülkeye de verdiği zarar boyunu aşmıştır.
Ayna batsın, bu düzen de kurduğunuz bu ayrıcalıklı tezgah da başınıza yıkılsın!
Haber Ruhsata Bağlanamaz: Kalem Memuriyetin Değil, Vicdanın Emrindedir!
Bu zihniyetin en büyük yanılgısı, gazeteciliği ehliyet sınavına giren bir şoförlük sanmasıdır. Haber dediğin şey Ankara’nın steril koridorlarında, bir bakanlık masasında basılan mühürlü kağıtla ya da devletin verdiği plastik bir kartla yapılmaz. Gazetecilik ruhsata bağlanamaz; bağlanmaya kalkıldığı an o işin adı “gazetecilik” değil, bülten memurluğu olur!
Tabii ki iletişim fakülteleri kurulacak, teorik ve teknik altyapı verilecek; bunlara diyecek bir şey yok. Okul okumak, teoriyi bilmek işin cilasıdır, kıymetlisidir. Ama bu mesleğin gerçek erbabı 4 duvar arasında değil, haberin kokusunu alarak, toz yutarak, sokakta pişer. Usta-çırak ilişkisiyle, omuz omuza verilen mücadeleyle gelişir. Berberler odası çıkar saç kesim tarifesini belirler, fiyatını koyar; ama haberin fiyatı, tarifesi, mühürlü bir ruhsatı yoktur! Haber, hakikatin peşine düşen cesur adamın kalemiyle, onu okuyan vicdanlı okurun buluştuğu yerde anlam kazanır.
Devlet dediğin yapı, kendi memurunu seçer gibi gazeteci seçmeye kalkarsa orada özgürlükten, demokrasiden eser kalmaz. Akreditasyon kisvesi altında “sen buraya girersin, sen giremezsin”, “sen bu haberi yaparsın, sen yapamazsın” diyerek hizaya getirmeye çalıştığınız şey, halkın haber alma hakkıdır. Devletin istediği haberi yazan, iktidarın çizdiği sınırlarda tepinen bir ordu yaratmak istiyorsanız; o adını koyduğunuz şey basın değil, olsa olsa kurum bültenidir!
Halk kimi okuyacağına, kime güveneceğine, kimin yazdığına inanacağına Ankara’daki bürokratlar karar vererek bakmaz. Okur, kalemini satanla kalbini ortaya koyanı çok iyi bilir. Kartınız da, ruhsatınız da, kurduğunuz bu vesayet düzeniniz de bağımsız gazeteciliğin onurlu yürüyüşünü durduramayacak.
Haberi ruhsata bağlayabileceğinizi sanıyorsanız, yanılıyorsunuz. Hakikat sokaktadır, sahadadır ve hiçbir mühür o gerçeğin üzerini örtemez!
