Sitemizi Google aramalarında tercih edilen kaynak olarak ekleyin.
Türk siyasetinde bazı isimler vardır; partilerin tabela değişimlerinde, iktidar ortaklıklarında ve tüzük kavgalarında hep en ön saftadırlar. Ancak bu isimlerin tarihe ne bıraktığına bakıldığında, geriye kocaman bir ilkesizlik ve pragmatizm tablosundan başka bir şey kalmaz. Murat Karayalçın da bu portrenin en tipik, en belirgin örneklerinden biridir.
CHP’nin şanlı geçmişine ve tarihsel mirasına bakıldığında, yerinin olmaması gereken figürlerin başında gelir Karayalçın.
Geriye dönüp baktığımızda, SHP-DYP koalisyon hükümeti döneminde Tansu Çiller’in “başarılı” bir yardımcısı olarak arz-ı endam ettiğini görürüz. Türkiye solunun, sosyal demokrasinin iddialarıyla iktidar ortağı olduğu bir dönemde; kemer sıkma politikalarının, emekçinin belini büken neoliberal yıkımın simgesi olan 5 Nisan 1994 Kararları’nın altına imza atan isim Karayalçın’dan başkası değildir. Sol bir partide olupta sağ iktidarın ekonomi reçetelerine “uysal bir memur” edasıyla imza atmak, siyasi omurganın ilk kırılma noktasıydı.
Deniz Baykal liderliğinde CHP yeniden kurulup siyaset sahnesindeki yerini aldığında, esasında Karayalçın’ın da siyaseten miadını doldurmuş olması gerekiyordu. Fakat siyasi gelenekte ne hikmetse “parti büyüğü” ya da “akil adam” etiketiyle hep bir alan bulmayı başardı.
Peki, bunca yıl CHP’ye anlamlı tek bir ideolojik ya da vizyoner katkısı oldu mu? Hayır.
Aksine, CHP’yi yıllara sarih bir sızma ve kadrolaşma operasyonuyla ele geçiren, partinin özgün ilkelerini tasfiye eden organize yapıları görmezden geldi. Hatta tamamen kişisel ikbal, koltuk hesabı ve duygusal gerekçelerle bu yapılara zemin hazırladı, destekçisi oldu. Kriz anlarında risk alıp ilkeli bir duruş sergilemek yerine, partide kim güç kazandıysa onun yörüngesine girmeyi tercih etti. Güç kimdeyse onun “akil ağabeyi” olmayı, rüzgara göre yelken açmayı siyaset sanan bu anlayış; ne yazık ki partinin kurumsal kimliğine en büyük zararları verdi.
Nitekim son dönemde sergilediği tutumlar ve CHP’den kopuş süreci de bu duruma göre konum alma alışkanlığının doğal bir sonucudur. Siyasi ilkelerini konjonktüre göre esneten bir profilin, günün sonunda durduğu yer şaşırtıcı olmamıştır.
CHP, tarihsel köklerine dönmek ve halkın gerçek umudu olmak istiyorsa, her devrin adamı olan bu esnek siyaset anlayışıyla hesaplaşmak zorundadır. Murat Karayalçın’ın siyaset sahnesinden ve parti üzerindeki gölgesinden çekilmesi, CHP için geç kalınmış ama son derece hayırlı bir hafiflemedir.
CHP, sırtındaki ağır bir yükten daha kurtulmuştur.
Darısı, parti içi ikballer uğruna siyasi omurgasından vazgeçen diğer aktörlerin başına… Hayrını görün!
