CHP’li seçmenin elini kesseniz ayaklarıyla CHP’ye oyunu yine verir.

0
Paylaş

Bu Yazıyı Paylaş

veya linki kopyala
featured

Türk siyasetinin en bilindik, en ezberlenmiş ama her defasında yeni bir trajediymiş gibi önümüze konan o kadim tiyatrosunu bir kez daha izliyoruz. Sahne aynı, dekor tanıdık, aktörler dünün yol arkadaşları… Cumhuriyet Halk Partisi, tarihsel bagajına ve kurumsal kimliğine bir kez daha ağır bir parantez açarak ortadan ikiye bölündü.
Sokaktaki vatandaşın mutfağındaki yangınla, geçim derdiyle, gelecek kaygısıyla boğuştuğu bir iklimde; ana muhalefet portresinin merkezine oturan tek bir kelime var: Koltuk.

Oysa meselenin perde arkasına, yani o meşhur kurultay salonlarına, mahkeme koridorlarına ve ardından gelen kopuş sürecine baktığımızda insana “Bu kadarı da ancak bizde olur” dedirten bir sarmalla karşı karşıya kalıyoruz.
Parti içerisinde “demokrasi” adına yapıldığı iddia edilen ancak şaibeli kurultay, yargı kararlarıyla kesintiye uğraması; düne kadar birbiriyle kader birliği yaptığını iddia edenlerin mahkeme kapılarında hesaplaşması ve nihayetinde hüsranla sonuçlanan bir idari süreç…
Emanetin eski sahiplerine teslim edilmesiyle birlikte patlayan o gecikmiş öfke.
Peki, bu öfke bir fikir ayrılığından mı doğdu? Bir memleket vizyonundan, bambaşka bir iktisat programından ya da toplumsal bir devrim iddiasından mı?

Ne yazık ki hayır.
İşin özü; 2,5 yıl boyunca her türlü ayak oyununa, kenara itilmişliğe rağmen “parti kültürüdür” diyerek koltuğun kenarından ayrılmayanlar, iktidar alanının ellerinden tamamen kayıp gittiğini anladıkları an—yani sadece 1,5-2 ay gibi kısa bir süre sonra—bavullarını toplayıp yeni bir tabela asmayı tercih ettiler.
Temmuz sıcağında kurulan o yeni parti, toplumsal bir dip dalganın değil; idari bir kırgınlığın ve tasfiye edilmenin dışavurumu olarak tarihteki yerini aldı.
Şimdi her iki tarafta da dostlarımız, tanıdıklarımız var. Yıllardır aynı masada oturan, aynı eylemlerde omuz omuza duran insanlar bugün iki ayrı siperde. Hangisine mikrofon uzatsanız aynı kendinden emin edayı görüyorsunuz: “İleriye umutla bakıyoruz, biz kazanacağız!”
Fakat siyasetin matematiği de, tarihi de “umut etmekle” ya da “kendi yankı odanda zafer şarkıları söylemekle” yazılmıyor.
1924’ten bu yana CHP gövdesinden kaç tane dal koptuğunu hatırlayan var mı? Milli Kalkınma Partisi ve Demokrat Parti kırılmasından başlayın; Güven Partisi’ne, Demokratik Parti’ye, SODEP-HP-SHP türbülanslarına ve Bülent Ecevit’in şahsi karizmasıyla istisnai bir başarı yakaladığı DSP sürecine kadar… Bu partiden ayrılıp da “biz yeniyiz, biz haklıyız” diyerek yola çıkan neredeyse tüm hareketler, birkaç yıl içinde siyasete hiçbir iz bırakamadan tarihin o kasvetli, tozlu raflarında yerini aldı.
Neden mi? Çünkü Türk siyasetinde ve bilhassa CHP seçmeninde çok güçlü bir “Ana Gövde Refleksi” vardır.
Siz partideyken milletvekili olabilirsiniz, genel başkan yardımcısı olabilirsiniz, basının karşısında gür sesle konuşabilirsiniz. Ancak o kurumsal amblemi, babadan kalma o seçmen hafızasını ve mahalle delegesinden il başkanına uzanan örgüt ağını geride bıraktığınız an; siyasi sermayenizi de eski makam odanızda unutmuş olursunuz!
CHP tabanı mevcut yönetime kızabilir, kurultayda yaşananlara köpürebilir, hatta sandığa gitmemekle tehdit edebilir… Ama sandık önüne geldiğinde, bölünen her oyun rakiplerine yarayacağını bildiğinden, “kırgın da olsa” ana gövdeye sarılır. Elini kesseniz ayaklarıyla CHP’ye oyunu verir.
Yeni parti kuran dostların atladığı temel hakikat işte buradadır: Eski partinizin antitezi olmak, topluma yeni bir söz söylediğiniz anlamına gelmez.
“Bize haksızlık yapıldı” mağduriyeti üzerine kurulan bir siyasi mimari, ilk genel seçimde rüzgarı kesilen bir yelkenliden farksızdır. Bir kopuşun başarılı olabilmesi için kişisel ikbal kaygıları değil; toplumun kılcal damarlarına dokunan devasa bir vizyon ve taze bir vaat gerekir. Karşı tarafta kalanlar için de durum çok farklı değil elbette. “Gemi nasıl olsa limana yanaşır, seçmen bize mahkum” konforuna kapılıp parti içi tasfiyeleri bir zafer gibi kutlayanlar, meşruiyet krizini çözmedikleri sürece eritip küçülttükleri bir mirasın üzerinde oturduklarını geç de olsa anlayacaklar.
Günün sonunda; her iki tarafın da “Biz kazanacağız” naraları attığı bu tiyatroda, kaybeden yine muhalefete umut bağlayan halk oluyor. İktidar mücadelesini memleket sınırlarında değil, parti binalarının odalarında verenlerin nihai durağı bellidir.
Tarih tekerrürden ibarettir derler; hele ki mevzu CHP içi hesaplaşmalar ve oradan doğan tabela partileri olunca, tozlu raflar yeni ziyaretçilerini ağırlamak için şimdiden gün saymaktadır.

CHP’li seçmenin elini kesseniz ayaklarıyla CHP’ye oyunu yine verir.

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

0/30 karakter


Giriş Yap

Gazete Ata Ocağı ayrıcalıklarından yararlanmak için hemen giriş yapın veya hesap oluşturun, üstelik tamamen ücretsiz!