Sitemizi Google aramalarında tercih edilen kaynak olarak ekleyin.
Dünya üzerindeki tüm siyaset bilimcilerini ve demokrasi tarihçilerini göreve çağırıyorum: Lütfen elinizdeki o tozlu kitapları yavaşça yere bırakın. “Ön seçim” denince akıllara gelen o sıkıcı sandıklar, üye listeleri, şeffaf oy sayımları falan meğer ne kadar demode ne kadar vizyonsuzmuş!
Meğer burnumuzun dibinde, siyaset literatürüne Nobel ödülü getirecek kadar “devrim niteliğinde” yöntemler geliştirilmiş de ruhumuz duymamış!
Bakın ilk icada: Sokak sokak gezip yoldan geçen vatandaştan rastgele imza toplayarak Cumhurbaşkanı adayı “seçmek”… Harika bir yöntem değil mi? Hani neredeyse “İmza atana çay bedava” çadırı kurup adayı öyle belirlemişler. Siyaset bilimi buna hazır değildi, biz de gafil avlandık tabii.
Fakat asıl “inovasyon patlaması” yerel yönetimlerde yaşanmış.
Belediye başkanları ve meclis üyeleri belirlenirken muhtemelen kapalı kapılar ardında çok özel bir “y-ön seçim” protokolü işletti. Tabii bu protokolde sandık yerine “yeşil dolarların”, Zoom odalarının ve “Senin adamın-benim adamım” pazarlıklarının dili konuştu.
Süreç adeta bir açık artırma hassasiyetiyle ilerliyor:
Önce Zoom ekranlarında “Koltukları nasıl paylaşırız?” simülasyonu yapılır. Adaylar özenle seçilir. Seçim günü gelince CHP seçmeni bağrına taş basar”Aman yeter ki kazanalım” diyerek halisane duygularla oyu verir. Belediye koltuğuna oturulur.
İşte dananın kuyruğu tam da burada kopar!
Bir bakarlar ki etrafta doyurulması gereken koca bir “siyasi çevre” var. “Özgür’ü, Ali’yi, Veli’yi” derken bütçe dayanmıyor, makam koltukları dar geliyor. Siyasi konfor tehlikeye girince, bizim uyanık başkanlar hemen “A B Planı”na geçer.
Bonservisle Parti Değiştirmek!
CHP oylarıyla seçilen bu arkadaşlar, bir gecede “aydınlanma” yaşayıp dümeni AK Parti’ye kırarlar. Sorsan “Halka hizmet için” geçmiştir; ama yemezler. Tamamen “Sırtımı iktidara yaslayayım, koltuğumu ve huzurumu garantileyeyim” ön seçimi bu!
Sonuç mu? Koltuk pazarlığını yapanlar keyfinde, uyanık başkanlar yeni partilerinde “pürpak”, faturayı ise hem cüzdanıyla hem de çalınan iradesiyle ödeyen yine gariban vatandaş…
Siyasete bu “orijinal” yöntemleri kazandıranlar bilmelidir ki; milletin iradesini basamak, parti etiketlerini de pazarlık unsuru yapan sığ bir ikbal anlayışı arınmaya mahkûmdur. Koltuk sevdasına düşüp halkın oylarını heba edenler unutmasın: Siyasette asıl güç geçici makamlar değil, temiz ve ilkeli kalabilmektir. Sandığın meşruiyetini kişisel konforuna kurban edenlerin hesabını nihayetinde yine bu millet görecek; dürüst, arınmış ve ahlakı merkeze alan bir siyaset elbet halkın gerçek umudu olacaktır.
