Sitemizi Google aramalarında tercih edilen kaynak olarak ekleyin.
Koltuk Savaşları, Yıkılan Köprüler ve Siyasetin “Cezasızlık” Rejimi
Türk siyasetinin en kadim hastalıklı döngüsü nedir diye sorarsanız, verilecek yanıt ne ideolojik çatışmalar ne de ekonomik program yetersizliğidir. Asıl kriz; toplumsal rızayı ve üye iradesini hiçe sayan, hileli mekanizmalarla kendi iktidarını kuran ve günün sonunda en ağır hakaretleri ettiği adrese hiçbir şey olmamış gibi geri dönen siyasi aktörler rejimidir.
Son dönemde YENİ Parti kanadında yaşanan kongre ve delege seçimleri, bu acı tablonun çıplak bir özeti gibidir. Siyasi Partiler Kanunu’nun ve parti tüzüklerinin arkasına sığınarak yapılan; adına “ön seçim” veya “demokrasi şöleni” denen ancak özünde dar kadroların kapalı kapılar arkasında aday belirlediği süreçler, tabandaki inancı kökünden sarsmaktadır.
“Dar Alanda Paslaşma” ve Sahadaki Gerçek
Üye ile yapılan sıradan bir eğilim yoklamasını veya genel merkezin önceden belirlediği listeleri seçimmiş gibi sunmak, seçmenin ve partilinin zekâsıyla alay etmektir. Mahalle ve ilçe kongrelerinde şahit olduğumuz kargaşaların, aday beğenmemelerin, hatta yer yer fiziki kavgaların sebebi sadece “mizaç sertliği” veya “hizipçilik” değildir.
İnsanlar, aşağıdan yukarıya doğru işlemesi gereken demokratik iradenin, yukarıdan aşağıya bir dayatmaya dönüştüğünü gördükleri için isyan etmektedir.
“Dar alanda paslaşma” dediğimiz bu sistemde:
İlçe ve il yöneticileri, kendilerini seçecek delegeleri bizzat yazar.
O delegeler kurultay delegelerini, kurultay delegeleri de genel başkanı ve yönetimi belirler.
Böylece genel merkez, kendisini denetlemesi gereken yapıyı kendisi dizayn etmiş olur.
Bu kapalı devrede halka veya parti üyesine yer yoktur; sadece “liste onaylayan” birer figüran olmaları beklenir. Görmek istediğini göremeyen, emeğinin yok sayıldığını anlayan taban ise ya kavga çıkarır ya da partisine küser.
Pazarlık Masaları, Otel Odaları ve Kurultay Şaibeleri
Siyasetin etik zeminini asıl çökerten husus ise meşruiyetin sandıktan değil, karanlık pazarlıklardan devşirilmesidir. Kamuoyuna yansıyan, mahkeme koridorlarına kadar taşınan kurultay şaibeleri; otel odalarında yapılan delege pazarlıkları, dağıtılan ikbal vaatleri veya finansal ilişkiler, bir siyasi hareketin göğsüne saplanmış en büyük hançerdir.
Cumhuriyet Halk Partisi gibi asırlık bir çınarın ya da “yeni bir yol” iddiasıyla yola çıkan YENİ Parti gibi hareketlerin, bu tür şaibelerle ve ahlaki erozyonla anılması, Türk siyasetindeki güven krizini derinleştirmektedir. Hile ve desiseyle iktidar alanını genişletmeye çalışan ahlaksız anlayış, partileri kitlesel başarıya değil, halk nezdinde meşruiyet kaybına götürür.
Siyasetin Değişmez Kuralı: “Yukarıda Kavga Olmaz, Koltuk Paylaşımı Olur”
Tarihsel sürece baktığımızda, CHP’den kopup giden veya CHP’ye en sert eleştirileri yönelten yapıların akıbeti hep benzer olmuştur. 1946’daki Demokrat Parti kırılmasından Güven Partisi’ne, Hürriyet Partisi’nden İsmail Cem’in Yeni Türkiye Partisi’ne kadar onlarca hareket kurulmuş; ancak toplumsal ve kurumsal kök salamayanlar eninde sonunda tarihin tozlu raflarına gömülmüştür.
Bugün YENİ Parti saflarında veya farklı mecralarda CHP aleyhine sınır tanımayan bir dille konuşan, küfür ve hakaret boyutuna varan ithamlarda bulunan aktörlerin nihai durağı da farklı olmayacaktır. Rüzgâr tersine döndüğünde, siyasi ikbal imkânları tükendiğinde bu insanların yapacağı ilk iş, dün sövdükleri kapıya bugün geri dönmek olacaktır.
Asıl acı olan ise şudur: Yukarıdaki yöneticiler için dün edilen hakaretlerin, yenilen nanelerin hiçbir hükmü yoktur. Siyasette “yukarıda” ilke kavgası olmaz; orada sadece koltuk ve alan mücadelesi olur. Koltuklar bölüşüldüğü, çıkar dengeleri sağlandığı an; dünün “hainleri”, dünün “siyasi ahlaksızları” tek bir kurultay konuşmasıyla yeniden “yoldaş” ilan edilir. Tabanın çektiği çile, yediği fırça, harcadığı emek ise unutulur gider.
Çözüm Yolu: Cezasızlık Rejimine Son Vermek
Eğer Cumhuriyet Halk Partisi ve Türkiye muhalefeti gerçekten bir zihniyet devrimi yapmak istiyorsa, işe bu “siyasi cezasızlık” ve “hafızasızlık” kültürünü yıkmakla başlamalıdır.
Partiye, ilkelerine ve kurumsal kimliğine ağır hakaretler eden, hileli süreçlerle parti idaresine çökmeye çalışan veya ikbal uğruna partisini satan figürlere kapılar sonsuza kadar kapatılmalıdır. Aksi takdirde, partinin kanatları altına alınan her bir “fırsatçı”, tabandaki samimi milyonların partiye olan inancından bir parça daha koparacaktır.
Siyaset; otel odalarında delege avcılığı yapmak değil, milletin ve üyenin iradesine amasız fakatsız saygı duymaktır. Bunu başaramayan her hareket, adının başında ne yazarsa yazsın, er ya da geç tarihin unutulanlar sayfasına eklenmeye mahkûmdur.
Not olarak Şunu da ekleyeyim; Sayın Kılıçdaroğlu CHP’nin genel başkanı olduğu sürece, bunları CHP’nin kapısından bile geçirmez.
