Sitemizi Google aramalarında tercih edilen kaynak olarak ekleyin.
Türk siyasetinde yıllardır çözülemeyen, aksine gün geçtikçe kronikleşen bir krizle karşı karşıyayız: Parti örgütünün iradesi ile belediye bütçelerinin ve rantın yarattığı güç mukayesesi.
Düne kadar Cumhuriyet Halk Partisi’nin yüzlerce belediyesinden herhangi birinde tek bir adaylık veya makam kapabilmek için sıra bekleyenler, bugün ne hikmetse çıkıp “Partide çalışma imkanımız kalmadı, siyasi olanağımız tükendi” diyerek istifa bayrağı açıyorlar. Bunlardan biride en son ortaya çıkan Muğla Büyükşehir Belediye Başkanı Ahmet Aras. Siyasi veya ideolojik derinliği tartışılır figürlerin, “partide çalışamıyoruz” feryadını anlamak mümkün değil. Kardeşim, parti bir çalışma ofisi değildir; parti ideolojidir, örgüttür. Çalışacaksanız sokakta, halkın arasında çalışırsınız. Sadece partinin iç işlerine, örgütün iradesine ve aday belirleme süreçlerine burnunuzu sokmayın, kafi!
CHP’nin ve genel olarak Türk siyasetinin bu noktaya gelmesindeki temel sebep tam da budur: Belediye başkanlarının ideolojiyi bir kenara bırakıp taktik belirlemeye, il/ilçe örgütlerini dizayn etmeye, adayları ve hatta genel başkanı belirlemeye soyunmaları.
Nitekim yıllar önce İstanbul Kongresi’nde eski İl Başkan Adayı Cemal Canpolat çok net bir çizgi çekmişti: “Ben partiyi örgüte teslim edeceğim, belediye başkanlarına değil!”
Çünkü belediye başkanları örgüte değil de sadece belediye koltuğuna ve bütçesine odaklandığında, partinin ve yerel yönetimlerin geleceği heba olur. Belediyelerin olduğu yerde bütçe vardır, ihale vardır, imar vardır; yani rant vardır.
İKİ İNEĞİNİ SATIP SİYASETTE MAKAMA OYNAYANLAR
Siyasete atılan profilin değişimi de bu rant düzeninin en somut göstergesidir. Bakıyorsunuz, aynı hemşeri grubunun veya yörenin içerisinde doktorlar, avukatlar, muhasebeciler, kendisini yetiştirmiş vizyon sahibi insanlar varken; dün iki ineğini satıp şehre gelmiş, kentin dokusundan ve yönetiminden bihaber kişiler siyasette makama oynuyor, meclis üyesi olmak için çırpınıyor. Kentin manavı, eczacısı, esnafı, entelektüeli dururken kenti yönetmeye talip olan bu profiller siyasette söz sahibi kılındı.
Özellikle 12 Eylül sonrasında yerleşen bu anlayış, siyasi makamları kamu hizmeti aracı olmaktan çıkarıp bir “kısa yoldan zenginleşme Kapısı” haline getirdi. 12 Eylül öncesinde siyasetçiler birbirine teklif eder, sorumluluktan imtina ederdi; şimdi ise makamlar birbirlerinden kaçırılıyor.
Neden? Çünkü ortada olağanüstü, kayıtsız bir gelir kapısı var!
Bugün sorgulanması gereken asıl mesele şudur: İki ineğini satıp şehre gelenlerin, siyaset ve belediye meclis üyeliği üzerinden kısa sürede nasıl apartmanlar, gökdelenler dikebildiğidir. Bu milyoner meclis üyelerinin kaynağı nereden geliyor?
Türkiye’ye bugün kendisini adalete adamış, bu rant çarklarını ve usulsüzlükleri tepeden tırnağa araştıracak dürüst ve kararlı yüzlerce yargı mensubu lazımdır. Göze batan birkaç soruşturma yetmez; belediye meclis üyeliği üzerinden servetine servet katan herkesin hesap vermesi, temiz siyasetin ve kentsel adaletin ilk şartıdır.
Belediyeler rant kapısı, belediye başkanları da örgütün patronu olmaktan çıkarılmadığı sürece bu yozlaşmanın önüne geçmek mümkün olmayacaktır.

