Sitemizi Google aramalarında tercih edilen kaynak olarak ekleyin.
Hayatta bazı anlar vardır; söylenmeyen bir söz, cevapsız bırakılan bir soru, en ağır cümleden daha gürültülü yankılanır. Bir halk deyişi, “En güzel ceza sabırdır, karşına cevap vermemektir” der. Haklı bir sitemin, kırgınlığın veya vakur bir duruşun ifadesi olduğunda bu yaklaşım insanı olgunlaştırır. Ancak aynı davranış biçimi, muktedirlerin elinde şekil değiştirdiğinde, olgunluktan ziyade kibirli bir güç gösterisine ve etik bir yok oluşa dönüşür.
Siyasette özellikle belli koltuklara kurulan, oraya geldikten sonra güç sarhoşluğuna kapılan figürlerin en sık sığındığı limandır bu cevapsızlık. Halk sorar, seçmen sitem eder, eski yol arkadaşları eleştirir; fakat o makamlardaki yanıt hep aynıdır: Derin ve umursamaz bir sessizlik.
Peki, hiç düşündünüz mü? Neden sıradan bir insan için sabır ve vakar olan bir tavır, bazı siyasiler için sadakatsizliğin ve benmerkezciliğin en kullanışlı aracına dönüşür?
Çünkü siyasetin zirvesinde “cevap vermemek”, muhatabını insan olarak dahi görmemenin örtük bir biçimidir. Biriyle tartışmaya girmek, onun argümanını dinlemek ve ona yanıt yetiştirmek, örtük olarak karşıdakini eşit bir düzlemde kabul etmek demektir. Oysa güçle başı dönmüş siyasi için halk veya eleştiren taraf artık bir “muhatap” değil, yalnızca yönetilmesi gereken bir kitledir. Cevap vermeyerek verilen mesaj açıktır: “Senin sorunun, senin sitemin benim zamanıma ve kelimelerime değmez.”
Bu tavrın arkasında büyük bir pragmatizm ve sorumluluktan kaçış yatar. Söz söylemek risk almaktır; yanıt vermek bağlayıcıdır ve hesap verme zorunluluğu doğurur. Cevapsızlık ise sıfır risk demektir. “Konuşmazsam hata yapmam, yanıt vermezsem konuyu büyütmem” kurnazlığıyla hareket eden siyasi, karşı tarafın haklı öfkesini zamana yayarak çürütmeyi hedefler. Zamanın unutkanlığına, gündemin hızına güvenilir.
İşin en acı kısmı ise bu sessizliğin arkasındaki vefasızlık ve bencilliktir. Tırmanırken her basamakta sözler veren, el uzatan, omuz arayanlar; zirveye ulaştıklarında o basamakları oluşturan insanlara sırtlarını dönerler. Kendi menfaatinden başka hiçbir kutsalı kalmayan bir anlayış için, geçmişin bağları veya toplumun adalet beklentisi bir anlam taşımaz. Karşılarındakinin yaşadığı hayal kırıklığını, “yok sayarak” cezalandırırlar.
Ancak bu siyasilerin unuttuğu çok temel bir kural vardır: Cevapsızlık kısa vadede iktidarı koruyabilir, gündemi soğutabilir. Fakat uzun vadede toplumun vicdanında biriken o sessiz öfke, en sert nutuklardan daha yıkıcıdır. Karşısındakini cevapsız bırakarak cezalandırdığını sananlar, aslında kendi meşruiyetlerini ve inandırıcılıklarını günden güne yok ederler.
Çünkü millet, kimin vakur bir sabırla sustuğunu, kimin ise kibri ve vefasızlığı yüzünden kulaklarını tıkadığını çok iyi bilir. Ve zamanı geldiğinde o cevapsız sorular, sandıkta en net yanıta dönüşür.
